સ્વરાંકન: આશિત દેસાઈ
સ્વર: ઐશ્વર્યા મજમુદાર

સાંજ પહેલાની સાંજ ઢળી છે શ્યામ હવે તો જાગો
તમે અમારા રોમ રોમમાં થઈ વાંસળી વાગો.

મોરપિંછ મબલખ તડકો સાવ સુંવાળો લાગે
તડકો પણ આ સંગ તમારી માખણ જેવો લાગે
તમે અમારી જેમ શ્યામ, સંગ અમારો માગો.
તમે અમારા રોમ રોમમાં થઈ વાંસળી વાગો.

વૃંદાવનમાં હરશું ફરશું, ગાશું ગીત અનેરા,
કોઈ વૃક્ષની છાંય પછી તો ગિરિધર મેરો મેરો
શ્યામ તમારી સંગ અમારો જનમ જનમનો લાગો
તમે અમારા રોમ રોમમાં થઈ વાંસળી વાગો.

સ્વરાંકન: પુરષોત્તમ ઉપાધ્યાય
સ્વર: સૌમિલ મુનશી અને વૃંદ

ધેનુકાની આંખોમાં જોયા મેં શ્યામ હે એના રૂંવે રૂંવે વાંસળી વાગે !

ધેનુકાની ધાબળીમાં ઝૂલે ગોકુલ એની વાંસળીમાં ગોપીઓ ઘેલી,
પારિજાત પાથરીને રુકમણીજી બેઠાં ને રાધિકા તો ઝૂલતી ચમેલી !
હે મનગમતું મોરપિચ્છ લ્હેરાતું જાય અને પોઢેલા જમુનાજી જાગે !

ધેનુકાની આસપાસ ખુલ્લો અવકાશ એના રથમાં બેઠા છે મારા સારથિ,
ગીતાનો સાદ સૂણી ઓસરે વિષાદ એના અંતરમાં આનંદની આરતી !
હે ધેનુકાને ધબકારે ઓધવજી ઝૂલે ને મીરાં એના મોહનને માંગે !

સ્વરાંકન / સ્વર: આશિત દેસાઈ

મોરપિચ્છની રજાઈ ઓઢી તમે સુઓને શ્યામ
અમને થાય પછી આરામ..

મોરલીના સૂરના ઓશિકા રાખો અડખે પડખે,
તમે નીંદમાં કેવા લાગો જોવાને જીવ વલખે;
રાત પછીથી રાતરાણી થઇ મહેકી ઉઠે આમ,
મોરપિચ્છની રજાઈ ઓઢી તમે સુઓને શ્યામ.

અમે તમારાં સપનામાંતો નક્કી જ આવી ચડશું,
આંખ ખોલીને જોશો ત્યારે અમે જ નજરે પડશું;
નિંદ્રા તંદ્રા જાગૃતિમાં જળહળ ભર્યો દમામ,
મોરપિચ્છની રજાઈ ઓઢી તમે સુઓને શ્યામ.

સ્વર: નયન પંચોલી

એક છોકરી છોકરાને કાગળ લખે,
અષાઢી વેલેરા વાદળ લખે.

હોય હોય ને બીજું કાગળમાં હોય શું?
તારા વિના ત્યાં ગમતું નથી.
આંખોમાં આવેલું આંસુનું પૂર
કેમે કરીને હવે શમતું નથી.
કાળા ભમ્મર એ કાજળ લખે,
એક છોકરી છોકરાને કાગળ લખે..

કાં’તો લઈ જા મને, નહીતો તું આવ,
આમ જુદા રેહવાની વાત સારી નથી.
તારી સાથે જો રહેવાનું હોય તો
દુનિયા કદીયે નઠારી નથી.
શૈયા હૈયાની વાત પાગલ લખે,
એક છોકરી છોકરાને કાગળ લખે..

સ્વરાંકન / સ્વર: આશિત દેસાઈ

આંખ તો મારી આથમી રહી, કાનના કુવા ખાલી,
એક પછી એક ઇન્દ્રિય કહે હમણા હું તો ચાલી ચાલી.

શ્વાસના થાક્યા વણઝારાનો નાથી છૂટે નાતો,
ચીમળાયેલી ચામડીને હવે સ્પર્શ નાકથી વર્તાતો.
સુક્કા હોઠની પાસે રાખો ગંગાજળને ઝાલી,
એક પછી એક ઇન્દ્રિય કહે હમણા હું તો ચાલી ચાલી.

નસનાં ઘોરી રસ્તા તૂટ્યાં, લોહીનો ડૂબે લય,
સ્મરણમાં કાઈ કશું નહીં, વહી ગયેલી વય.
પંખી ઉડ્યું જાય ને પછી કંપે જરી ડાળી,
એક પછી એક ઇન્દ્રિય કહે હમણા હું તો ચાલી ચાલી.

સ્વરાંકન: આશિત દેસાઈ
સ્વર: હેમા દેસાઈ

મનના મેવાડમાં એક રાણો વસે છે ,
એ રાણાને અહીંથી ઉથાપો કોઈ;
મને મીરાંનું પાગલપન આપો કોઈ.

મને મેવાડી મહેલ હવે જોઈતા નથી,
હીરા-મોતીના હેલ હવે જોઈતા નથી.
મારા જ કરંડિયાને સાપ તો ડસે,
એ સાપને તો અહીંથી ઉથાપો કોઈ.
મને મીરાંનું વૃંદાવન આપો કોઈ.

હરિ આવનના અવાજને સાંભળ્યા કરું,
અહીં દિવસને રાત દીપ બળ્યા કરું.
નૈનન મેં નંદલાલ એવા શ્વાસે,
મને પ્રીતિ પુરાતન આપો કોઈ.
મને મીરાંનું વૈરાગન આપો કોઈ,
હવે સાંવરિયો મનભાવન સ્થાપો કોઈ.

સ્વરાંકન: આશિત દેસાઈ
સ્વર: આલાપ દેસાઈ

જેણે મને જગાડ્યો એને કેમ કહું કે જાગો?
મારો તારી સાથ પ્રભુ હે જનમ જનમ નો લાગો.

પંખીના ટહુકાથી મારા જાગી ઉઠ્યા કાન,
આંખોમાંતો સુર કિરણનું રમતું રહે તોફાન.
તમે મારા શ્વાસ શ્વાસમાં થઇ વાંસળી વાગો,
મારો તારી સાથ પ્રભુ હે જનમ જનમ નો લાગો.

ગઈ રાત તો વીતી ગઈ ને સવારની આ સુષ્મા,
વહેતી રહે છે હવા એમાં ભળી તમારી ઉષ્મા.
મારા પ્રિયતમ પ્રભુ મને નહીં અળગો આઘો,
મારો તારી સાથ પ્રભુ હે જનમ જનમ નો લાગો.

સ્વર: વૈશાખી – શિવાંગી દેસાઈ

અમે તમારી વાંસળીઓ ને
તમે અમારા સૂર, શ્યામ ઓ સાંવરિયા,
અમે તમારી પાસે ને
નઈ તમે ભાસથી દૂર, શ્યામ ઓ સાંવરિયા.

અમે તમે તમારા મોરપિચ્છમાં રેશમ જેવો રંગ,
તમે અમારે માથે છલકો યમુનાનો આ નંગ.
જનમ જનમને ઘાટ તમારી શરદ પૂનમનું ફૂલ..
શ્યામ ઓ સાંવરિયા.. અમે તમારી વાંસળીઓ..

અમે તમારો પંથ, પંથ પર પગલીઓ છે પાવન,
મોહનનું આ રૂપ નિરાળું રમતું રહે સનાતન.
નહીં અવરની આવન-જાવન, હૈયું માધવપુર..
શ્યામ ઓ સાંવરિયા.. અમે તમારી વાંસળીઓ..

પ્રસ્તાવના: તુષાર શુક્લ
સ્વર: દિપાલી સોમૈયા

તેં તો રાત આખી વાંસળી વગાડ્યા કરી,
ને મને સૂતીને સપને જગાડ્યા કરી.

બાંવરી આ અંખ મારી આમતેમ ઘૂમે,
ને ઝાંઝરથી લજ્જા વેરાય,
એકલીના મહેલમાં ઓશીકે જોઈ લ્યોને
મધુવનમાં વાયુ લહેરાય.
હું તો બાહુના બંધમાં બંધાયા કરી,
તેં તો રાત આખી વાંસળી વગાડ્યા કરી..

નીલરંગી છાંય થઈ તારો આ સૂર મારી
યમુનાના વહેણ માંહી દોડે,
જાગીને જોઉં તો જાણું નહીં કે
કેમ મોરપીંછ મહેકે અંબોડે.
મને અનહદના રંગમાં ડૂબાડ્યા કરી,
તેં તો રાત આખી વાંસળી વગાડ્યા કરી..

સ્વર: આરતી મુનશી

આટલું તે વ્હાલ નહીં વેરીએ, ઓ રાધિકા, શ્યામ ને તે આમ નહીં ઘેરીએ;
બંસીના સૂર જેમ વેરે છે શ્યામ એમ આઘે રહીને એને હેરીએ!

યમુનાના જળમાં ઝીણા ઝાંઝર સૂણીને ભલે મોરલીના સૂર મૂંગા થાય;
એને પણ સાન જરી આવે કે રાધાથી અળગા તે કેમ રહેવાય?
પાસે આવે તો જરા નાચાકોડી મુખ ક્યાંક સારી જવું સપનાની શેરીએ!

ભીતરથી હોય ભલે એનો રે જાપ તોયે કહેવું કે પીડ નથી કાંઈ;
વિરહની વેદના તે કહેવાની હોય? ભલે કાળજું આ જાય કંતાઈ!
આંસુથી આંસુ હોય એનું તે નામ ભલે વ્હેતી હવાની સૂની લ્હેરીએ!