સંગીત/સ્વરાંકન: શ્યામલ – સૌમિલ મુનશી
સ્વર: સાધના સરગમ, રૂપકુમાર રાઠોડ

ના તને ખબર પડી, ના મને ખબર પડી,
કે હું પ્રેમમાં પડ્યો કે તું પ્રેમમાં પડી;
કારણમાં આમ કંઈ નહીં બે આંખ બસ લડી,
ને તું પ્રેમમાં પડ્યો ને હું પ્રેમમાં પડી.

બંનેના દિલ ઘડકતાં હતાં જે જુદાં જુદાં,
આ પ્રેમ એટલે કે એને જોડતી કડી;
શરમાઈ જતી તોય મને જાણ તો થતી;
મારી તરફ તું જે રીતે જોતો ઘડી ઘડી.
હૈયુંના રહ્યું ન હાથ, ગયું ઢાળમાં દડી;
મેળામાં કોણ કોને ક્યારે ક્યાં ગયું જડી.

ઢળતા સૂરજની સામે સમંદરની રેતમાં,
બેસી શકે તો બેસ અડોઅડ અડી અડી;
મારા વિના ઉદાસ છું એ જાણું છું પ્રિયે
મેં પણ વિતાવી કેટલી રાતો રડી રડી.
મેં સાચવ્યો ’તો સોળ વરસ જે રૂમાલને;
તું આવ્યો જ્યાં નજીકને ત્યાં ઉકલી ગઈ ગડી.
————————————
ફરમાઈશ કરનાર મિત્ર: ઈશા

સ્વર: દીપ્તિ દેસાઈ

ભૂલી નથી હું રેશમી એ રાત ગઝલની,
માંડી હતી વરસાદમાં તેં વાત ગઝલની.

તેં હાથ મારો હાથમાં લીધો હતો અને,
લાગ્યું મને કે થઈ ગઈ મુલાકાત ગઝલની.

ચહેરેથી હટાવી હતી તેં ઝુલ્ફ રેશમી,
આમ જ થતી હશે ને શરૂઆત ગઝલની.

કંપી ઉઠેલા હોઠ હથેલી ઉપર મૂક્યા,
આથી સરસ હોય શું રજૂઆત ગઝલની.

દીવો થઈને ઝળહળ્યાં તારી ગઝલનાં શેર,
આંખોમાં રોશનીએ રચી ભાત ગઝલની.

સ્વર: ભુપિન્દર – મિતાલી સિંગ

હું અને તું નામના કાંઠાને તોડી જળ વહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે;
શ્વાસશ્વાસે એકબીજામાં થઈ સૌરભ રહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે.

આપણાં હર શ્વાસમાં છે વ્હાલ ને વિશ્વાસ વ્હાલમ;
ને જીવનનું નામ દીધું હેતનો મધુમાસ વ્હાલમ.
આંખને ઉંબર અતિથી અશ્રુને સપનાં સખીરી;
રસસભર જીવતરને ખાતર બેઉ છે ખપના સખીરી.
આંખથી ક્યારેક ઝરમર ને કદી ઝલમલ સહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે.

રંગને પીંછી તણો સંવાદ, આપણ બેઉ સજની;
સૂર ગૂંથ્યા શબ્દનો અનુવાદ, આપણ બેઉ સજની.
છે મને ના યાદ કોઈ પ્રેમમાં ફરિયાદ, સજના;
જિંદગી લાગે મને પ્રીતિ તણો પ્રસાદ, સજના.
જિંદગીનાં સર્વ રંગો ને ઉમંગોને ચહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે.

સ્વર: દીપ્તિ દેસાઈ

એમ કાગડાનું કીધું મનાય નહીં,
હવે સખી, અટકળની આંખે જીવાય નહીં.

કાગડો તો પોતાની મરજીનો માલિક
તે થાય એને એવું કે બોલીએ,
એનાં બોલેથી સખી, આશા બંધાય
અને થાય એને મોતીડે તોલીએ.

કાગડાના બેસવાને ડાળ તણા પડવાની
ઘટનાને જોડી દેવાય નહીં,
શુકન અપશુકન તો વાર્તામાં હોય
એવી વાતો કંઈ માની લેવાય નહીં.

કાગડાનાં બોલ અને પ્રીતમનાં કૉલ
એનાં ઠાલા ભરોસા શું રાખવા?
જાણતલ જોશીડો એમ કરી કરી બોલ્યો કે
ખોટા રે જોશ શાને ભાખવા?

દંતકથા જેવા કોઈ મનગમતાં અંત તણે
આધારે જીવતર આ જાય નહીં,
બે ત્રણ કે ચાર વાતો મળતી આવે છે
એમાં મનને સમજાવો વહેમાય નહીં.

સ્વરાંકન: ગૌરાંગ વ્યાસ
સ્વર: દીપ્તિ દેસાઈ

હોઇએ આપણ જેવા એવા દેખાવાની મોસમ આવી,
અંદર બહાર થઈને લથબથ લહેરાવાની મોસમ આવી.

ઘડીક વાદળ, ઘડીક તડકો, ઘડીક વર્ષા, ઘડીક ભડકો,
એક-મેકમાં ખોવાવાની, જડી જવાની મોસમ આવી.

એકબીજાને દૂર દૂરથી જોયા કરતાં આમ ભલેને,
આજ અડોઅડ એક-મેકને અડી જવાની મોસમ આવી.

રેશમ રેશમ રૂપને પાછું ભીનું થઈને બહેકે અડકો,
આજ પારદર્શક સુંદરતા નડી જવાની મોસમ આવી.

વીતેલાં વર્ષોને ભુલી ચાલ ફરીથી પલળી જઇએ,
ફરી ફરીને, ફરી પ્રેમમાં પડી જવાની મોસમ આવી.

સ્વર: શ્યામલ મુનશી

દરિયાના મોજા કૈં, રેતીને પૂછે ;
તને ભીંજાવું ગમશે કે કેમ ?
એમ પૂછી ને થાય નહીં પ્રેમ.

ચાહવા ને ચૂમવામાં ઘટનાનો ભેદ નથી ;
એક નો પર્યાય થાય બીજું.
આંખોનો આવકારો વાંચી લેવાનો ભલે ;
હોઠોથી બોલે કે ખીજ્યું.
ચાહે તે નામ તેને દઇદો તમે રે ભાઇ ;
અંતે તો હેમનું હેમ… એમ પૂછી ને થાય નહી પ્રેમ.

ડગલે ને પગલે જો પૂછ્યા કરો તો પછી ;
કાયમના રહેશો પ્રવાસી.
મન મૂકી મહોસ્શો તો મળશે મુકામ એનું ;
સરનામું સામી અગાસી.
મનગમતો મોગરો મળશે વટાવશો ;
વાદ્યાની વાડ જેમ જેમ… એમ પૂછી ને થાય નહી પ્રેમ.

દરિયાના મોજા કૈં, રેતીને પૂછે ;
તને ભીંજાવું ગમશે કે કેમ ?
એમ પૂછી ને થાય નહીં પ્રેમ.
——————————
ફરમાઈશ કરનાર મિત્ર: મંથન

સ્નેહી મિત્રો,
સૌપ્રથમ તો આપ સૌને નૂતન વર્ષાભિનંદન. આ નવું વર્ષ આપ સૌ માટે ખૂબ મંગળકારી નિવડે એવી શુભેચ્છાઓ. આજે નવા વર્ષનાં પ્રારંભે ગુજરાતી બ્લોગ જગતમાં મારા પ્રિય મિત્ર ચેતનાબેનનાં બન્ને બ્લૉગ્સ શ્રીજી અને સૂર~સરગમ ની પ્રથમ વર્ષગાંઠ પણ છે. તેમનાં બન્ને બ્લૉગ પોતાની આગવી ઓળખ ઉભી કરી છે. શ્રીજીએ વૈષ્ણવ ધર્મની અલભ્ય માહિતી પૂરી પાડી છે. જેના માટે શ્રીજીને ઈ-મહાપ્રભુજીનું બિરુદ પણ મળ્યું છે. જયારે સૂર~સરગમે પ્રસંગોનુસાર સૂરીલા ગીતો અને સુંદર સ્લાઈડ્સ સાથે આપણને સંગીતમાં તરબોળ કર્યાં છે. આજનાં આ શુભદિવસે તેમણે બીજા એક બ્લૉગ અનોખું બંધનની શરૂઆત પણ કરી છે. તેમની આ સૂર સંગીતની મહેફીલ આમ જ સલામત રહે અને અનોખું બંધન આપણને સૌને જોડી રહેનારું બની રહે એ શુભેચ્છા સાથે આજનું ગીત ચેતનાબેનને અર્પણ…

સ્વર: સંજય ઓઝા, દર્શના ગાંધી

મહોબ્બતથી મહેક્યાં આ ગુલશન,
આ ગુલશન સલામત રહે
સૂર શબ્દો તણી આજની આ,
આ મહેફિલ સલામત રહે…
મહોબ્બતથી…

રહે ચાંદ ઝીલમીલ સીતારા રહે,
લહેર સંગ એના કિનારા રહે
તમારાં રહે ને અમારાં રહે,
ગીત હોઠોં પર પ્યારા રહે…
મહોબ્બતથી…

આ ગઝલોનું યૌવન,આ ગીતોનું ઉપવન
સદાયે સભર કરતું રેહવાનું જીવન
આ સૂરતાલ સરગમ રહે ગુંજી હરદમ
આ રોશન શમા જલતી રેહવાની મધ્યમ
તમારી પાસે આ ઘાયલ જીગર ને,
જીગરની જમાનત રહે…
મહોબ્બતથી…

હો.. સમય ફૂલ પર સહી કરી દઈ સમયસર
વહી જાશું જાણે કે ઝાકળની ઝરમર
અમે તો જશું ને નવા આવશે પણ
ગગન છે તો ટહુકાઓ રહેશે ઘણા પણ
યાદ જગને અમારી સૂરીલી સૂરીલી,
સૂરીલી બગાવત રહે…
મહોબ્બતથી…

સ્વર: પરાગી પરમાર

આંખોમા બેઠેલા ચાતક કહે છે, મારું ચોમાસું ક્યાંક આસપાસ છે;
ગાલો પર લજ્જાની લાલી ફૂટ્યાનું કોઈ કારણ પૂછે તો કહું ખાસ છે.

કોરી કુંવારી આ હાથની હથેળીમાં માટીની ગંધ રહી જાગી;
તરસ્યા આ હોવાના કોરા આકાશમાં આષાઢી સાંજ એક માંગી.
વરસાદી વારતાઓ વાંચી વાંચીને હવે ભીજાવું એ તો આભાસ છે;
ગાલો પર લજ્જાની… આંખોમા બેઠેલા…

કોરપની વેદના તો કેમે સહેવાય નહીં રૂંવે રૂંવેથી મને વાગે;
પહેલા વરસાદ તણું મધમીઠું સોણલું રહી રહીને મારામાં જાગે.
નસનસ આ ફાટીને વહેવા ચહે છે, આ તે કેવો આષાઢી ઉલ્લાસ છે;
ગાલો પર લજ્જાની… આંખોમા બેઠેલા…
—————————————
ફરમાઈશ કરનાર મિત્ર: મંથન

સ્વર: સોલી કાપડીઆ

સાવ અચાનક મુશળધારે, ધોધમાર ને નવ લખધારે,
આ વાદળ વરસે છે કે તું?
ધરાની તરસે વાદળ વરસે, તારી તરસે હું,
મને તું વાદળ કહે તો શું?

ગેબને આરે આભ ઓવારે શ્યામલ શ્યામલ મેઘ ઘેરાયા
કુંતલ કંઠે આવકારના પ્રિતગીત નભમાં લહેરાયા
ઉત્કટ મિલનની પ્યાસ લઇને, આલીંગન અણમોલ દઇને
આ મનભર મેઘ મળે કે તું?
ધરાની તરસે વાદળ વરસે, તારી તરસે હું,
મને તું વાદળ કહે તો શું?

દાવા છોડી લ્હાવા લઇએ, ભીંજાઇને ભંજાવા દઇએ
આજ કશું ના કોઇને કહીએ, મોસમ છે તો વરસી રહીએ
તરસ તણા ચલ ગીત ભૂલીને, વરસ હવે તું સાવ ખુલીને
હવે કોઇ પાગલ કહે તો શું?
ધરાની તરસે વાદળ વરસે, તારી તરસે હું,
મને તું વાદળ કહે તો શું?