સ્વરાંકન: પુરષોત્તમ ઉપાધ્યાય
સ્વર: મિતાલી સિંહ, રૂપકુમાર રાઠોડ

વખતના વહેણમાં અટકી ગઈ યાદી તણી ગઝલ,
તમારાં નયનમાં બાંધી છતાં, છટકી ગઈ ગઝલ.

માંગી મેં પાંખડી, તેં આપ્યું ગુલાબ,
અણિયાળી આંખડી ને છલકે શરાબ,
માંગી મેં પાંખડી..

માંગ્યો મેં મોરલો, દીધો ઝરમર વરસાદ,
ટમકંતો તારલો જાણે સાજનનો સાદ,
માંગી મેં પાંખડી..

માંગી મેં ચાંદની, તેં ઉઘાડ્યો નકાબ,
ચહેરો તમારો જાણે ફૂલોનો શબાબ,
અણિયાળી આંખડી..

માંગ્યું મેં મન, દીધું આખું ગગન,
અંગડાતું જોબન જાણે સમીરી ચમન,
માંગી મેં પાંખડી..

માંગ્યો મેં ટહુકો, દીધા અંતરના બોલ,
ફાગણી ગુલાલમાં છે જીવતરના કોલ,
માંગી મેં પાંખડી..

સ્વર: ભુપિન્દર – મિતાલી સિંઘ

તારા નયનથી જામ ઢળીને બની ગયો છે સાગરજી,
સુંદર છીપો સર્જન થાતાં ઊંડે અધવચ જળમાંજી.

હૈયું શું છે? પીડા શું છે? જઈ પૂછો દરીયાનેજી,
જિંદગીની ખારાશ છૂપી છે જઈ એને પેટાળેજી.

સગરાશા મોજાની માફક શ્વાસ ભલે અહીં ચાલુજી,
દિલની ભીતર દરિયો છૂપ્યો બેઉ અમે તો સરખાજી.

નદી તણાં જળથી ના મીટે પ્યાસ કદી શાયરજી,
સાગર તારા જેવી આદત ધરવા ખારાં પાણીજી.

પત્થર નાખી ઘાયલ કરશો કાંઠે જઈ સાગરનેજી,
તો પણ ગાશે ગઝલ ફરીથી મોજાનાં ઘુઘવાટેજી.

સ્વર: મિતલી સિંઘ

આ કંપે શાને ઉર રાંકડું, પ્રિય આવો ને!
મારું મન ઝાલ્યું નવ જાય, પ્રિય દોડી આવો ને!

કેવળ દર્દને, નહીં કાંઈ બીજું, પ્રિય આવો ને!
આ ઉર આડે અંગાર, પ્રિય દોડી આવો ને!

ખીલ્યાં ફૂલની રેલી છે સુવાસ, પ્રિય આવો ને!
મહેકે બહેકે મારો શ્વાસ, પ્રિય દોડી આવો ને!

આજે અંગ અંગ, જાગે રે ઉમંગ પ્રિય, આવો ને!
સંગ સંગ વરસે પ્રેમરંગ, પ્રિય દોડી આવો ને!

સ્વર: મિતાલી સીંગ

ગોકુળમાં કોકવાર આવો તો કાન,
હવે રાધાને મુખ ના બતાવશો;
ગાયોનું ધણ લઈને ગોવર્ધન જાવ ભલે,
જમનાને કાંઠે ના આવશો.

તાંદુલનીપોટલીએ પૂનમની રાત
ભલે બાંધીને આવો ગોકુળમાં,
અડવાણે નૈં દોડે કોઈ હવે
વિરહાના રાજ નહીં જીતો ગોકુળનાં.
સમરાંગણ તમને તો શોભે હો શ્યામ,
વગર હથિયારે ત્યાં જ તમે ફાવશો !
હવે રાધાને મુખ ના બતાવશો..

પાંદડે કદમ્બનાં, પાંપણની ભાષામાં
લખી લખી આંખ હવે ભરીએ,
જમનાનાં જળ, તમે દેજો હાથોહાથ
માધવને દ્વારકાના દરિયે.
લખિતંગ રાધાના ઝાઝા જુહાર:
શ્યામ, અંતરમાં ઓછુ ના લાવશો !
હવે રાધાને મુખ ના બતાવશો..

સ્વર: ભુપિન્દર – મિતાલી સીંગ

પાસેપાસે તો યે કેટલાં જોજન દૂરનો આપણો વાસ;
જેમકે ગગન સાવ અડોઅડ તો ય છેટાં નો ભાસ.

રાત દિ’નો સથવાર ને સામે,
મળવાનું તો કોઈ દા’ડો સુખ મળતું નથી;
આવકારાનું વન અડાબીડ,
બારણું ખોલી ફળિયામાં સળવળતું નથી;
આંસુંને દઈ દીધો છે ભવનો કારાવાસ.

ઝાડથી ખરે પાંદડું,
એમાં કેટલાં આથમ્યાનું સંભારણું હશે;
આપણી વચ્ચે આવજોની કોઈ ભીંત હશે,
કે યાદ જેવું કોઈ બારણું હશે;
પડખે સૂતાં હોય ને લાગે શમણાનો સહવાસ.

સ્વર: ભુપિન્દર – મિતાલી સિંગ

હું અને તું નામના કાંઠાને તોડી જળ વહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે;
શ્વાસશ્વાસે એકબીજામાં થઈ સૌરભ રહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે.

આપણાં હર શ્વાસમાં છે વ્હાલ ને વિશ્વાસ વ્હાલમ;
ને જીવનનું નામ દીધું હેતનો મધુમાસ વ્હાલમ.
આંખને ઉંબર અતિથી અશ્રુને સપનાં સખીરી;
રસસભર જીવતરને ખાતર બેઉ છે ખપના સખીરી.
આંખથી ક્યારેક ઝરમર ને કદી ઝલમલ સહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે.

રંગને પીંછી તણો સંવાદ, આપણ બેઉ સજની;
સૂર ગૂંથ્યા શબ્દનો અનુવાદ, આપણ બેઉ સજની.
છે મને ના યાદ કોઈ પ્રેમમાં ફરિયાદ, સજના;
જિંદગી લાગે મને પ્રીતિ તણો પ્રસાદ, સજના.
જિંદગીનાં સર્વ રંગો ને ઉમંગોને ચહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે.

સ્વરાંકન: ક્ષેમુ દિવેટીયા
સ્વર: મિતાલી સીંગ
આલ્બમ: આકાશ સવાયા ગુજરાતીનું

રાધાનું નામ તમે વાંસળીના સૂર મહીં વ્હેતું ના મેલો ઘનશ્યામ,
સાંજ ને સવાર નિત નિંદા કરે છે ઘેલું ઘેલું રે ગોકુળિયું ગામ.

વણગૂથ્યા કેશ અને અણઆંજી આંખડી, ખાલી બેડાની કરે વાત,
લોકો કરે છે શાને દિવસ ને રાતડી મારા મોહનની પંચાત.
વળી વળી નીરખે છે કુંજગલી પૂછે છે, કેમ અલી? ક્યાં ગઈ’તી આમ?
રાધાનું નામ તમે..

કોણે મૂક્યુ રે તારે અંબોડે ફૂલ એની પૂછી પૂછીને લિયે ગંધ,
વહે અંતરની વાત એ તો આંખ્યુની ભૂલ જો કે હોઠોની પાંખડીઓ બંધ.
મારે મોંએથી ચહે સાંભળવા સાહેલી માધવનું મધમીઠું નામ,
રાધાનું નામ તમે..

સ્વર: મિતાલી સિંગ

કોયલ ઉડી રે ગઈ ને પગલાં પડી રે રહ્યાં
સુના સરવર ને સૂનુ આમ્બલિયું
એના પાંદડે પાંદડા રડી રે રહ્યાં

આયખું વેઠીને પાન પીળું રે થયું
માડીની આંખોમાં આન્સુ ના રહ્યું
વનનુ પિયરીયું સૂનુ રે પડ્યું
એના ટહુકા હવે ના જડી રે રહ્યાં

સહિયરની આંખોમા વેદનાની વાણી
સહિયરની આંખલડી કહેતી રે કહાણી
એક આંખે ફાગણ ને એક આંખે શ્રાવણ
જો ને વિજોગ ના વાદળા ચડી રે રહ્યાં

વાદલડી ને કેજો કે સૂરજને ઢાંકે
ઝાંછો રે તાપ મારી દીકરી ના સાંખે
હળવેથી વેલડુ હાંકજોરે ભાઈ
એને વાટ્યુ ના કાંકરા નડી રે રહ્યાં

સ્વર: મિતાલી સીંગ

ખૂશ્બુમાં ખીલેલાં ફૂલ હતાં, ઊર્મીમાં ડુબેલાં જામ હતાં
શું આસુંનો ભુતકાળ હતો, શું આસુંના પણ નામ હતાં

હું ચાંદની રાતે નીકળ્યો તો મારી સફર ચર્ચાઇ ગઇ
કંઇ મંઝીલ પણ મશહુર હતી, કંઇ રસ્તા પણ બદનામ હતાં

જીવનની સમી સાંજે મારે ઝખમોની યાદી જોવી હતી
બહું ઓછાં પાનાં જોઇ શક્યો, બહુ અંગત અંગત નામ હતાં

થોડીક શીકાયત કરવી હતી, થોડાક ખુલાસા કરવા હતાં
ઓ મોત જરા રોકાઇ જતે, બે ચાર મને પણ કામ હતાં