સ્વર: નયનેશ જાની

માણસ તો સમજ્યા ચીતરી શકાય
કેમ ચિતરવું માણસના મનને,
ચરણો તો ચાહો તેમ ચલવી શકાય
કેમ ચીલે ચલવું પવનને.

મહોરાંમાં ચહેરો, ચહેરામાં મહોરું
ઉપર તો ભીનું પણ ભીતર તો કોરું,
બાંધે એ બંધ પછી તોડે સંબંધ
એને માનવું શું છેટું કે ઓરું.
પગલાં તો સમજ્યા પામી શકાય
કેમ પામવું આ મનના ગગનને.

ઝાકળથી ઝીણું ને પાણીથી પાતળું
પકડો તો મુઠ્ઠી રહે ખાલી,
પીંછું પકડ્યાથી પંખી ઓછું પકડાય
પડછાયો દે સદા તાલી.
ચીતરેલો માણસ તો ફ્રેમમાં મઢાય
શેમાં મઢવું આ માણસના મનને.

સ્વર: નયનેશ જાની, અર્ચના દવે

તું અને હું જાણે સામા કિનારા,
વચ્ચે આ વહેતું એ શું?
વાણી તો જાણે વાદળ વૈશાખનાં,
મૌન કંઈ કહેતું એ શું?
તું અને હું..

હળવેથી વાતી આ લેહેરાતી લહેરખી
ને લહેરખીમાં ફૂલોની માયા,
કલકલ વેહેતી આ કાળી કાલિંદી
એમાં કદબંની આ છાયા,
માયા ને છાયા તો સમજ્યા સાજન
પણ શ્વાસોંમાં મેહેકતું એ શું?
તું અને હું..

શમણાંની શેરીમાં પગલાનો રવ
ને પગલામાં ઝાંઝવાના પૂર,
ખાલીપો ઓઢીને સૂતું આ ગામ
ને ગામ મહીં પીડા ના સૂર,
પૂર અને સૂર તો સમજ્યા સાજન
પણ રૂદિયામાં રોતું એ શું?
તું અને હું..