સ્વર: નિશા ઉપાધ્યાય

બાઈ હું તો કટકે કટકે કપાઉં,
મોરારીના મનમાં કેમે ના સમાઉં.

દેહ્યુંમાં જાગી દુજા ભવની બળતરા,
લાખ રે ચોર્યાશી ફેર નથી મારે ફરવા.
બાઈ હું તો નમતું ઝોખું ને ના તોળાઉં,
મોરારીના મનમાં કેમે ના સમાઉં.

બાઈ મીરાં કહે મારા ઘટમાં ગુજારો,
ઘૂમ્યો રે વંઠેલ મારા મનનો મુંઝારો.
બાઈ હું તો ઘણું રે લખું ને ના વાંચાઉં,
મોરારીના મનમાં કેમે ના સમાઉં.

સ્વર: નિશા ઉપાધ્યાય

મારે કોને જઈને કહેવું?
હે સખી મારે તે શું હવે કહેવું?

કોઈ સ્વપ્નનાં ભેદ ખૂલ્યા ત્યાં,
રણઝણી બંસરી મીઠી;
પીયુ દર્શનની પળ આવી ત્યાં,
વિદાય એની દીઠી.
એનું મનહર રૂપ કેવું?
હે સખી મારે તે શું હવે કહેવું?

સ્નેહ તણી સરિતાને કાંઠે,
રૂપ દીઠું છલકાતાં;
સ્મરણોથી ભીજાંયું અંતર,
તોય ના ઉર શાતા.
મારે પળપળ બળતા રહેવું.
હે સખી મારે તે શું હવે કહેવું?

સ્વર: નિશા ઉપાધ્યાય, સોલી કાપડિયા

ઝરણાં બનીને પહાડ ઓગળતા રહ્યા,
આપણે માધ્યમ વિના મળતા રહ્યા.

પાંદડુ થથર્યું હશે કોઇ ડાળ પર,
એટલે પાછા પવન વળતા રહ્યા.

આમ તો મળવાનું પણ ક્યાંથી બને,
સારું છે કે સ્વપ્નમાં મળતા રહ્યા.

સાવ આ તો શ્વાસ જેવું લાગે છે,
એટલે આ જીવમાં ભળતા રહ્યા.

સ્વર: નિશા કાપડીયા

આજ ભીંજાવું શું છે જાણ્યું, વર્ષાએ કરી કમાલ,
મારે આંગણ સાગર વરસે લઈને નદીઓનું વ્હાલ.

સોળ વરસની વર્ષા નાચે બાધી મસ્ત પવનનાં ઝાંઝર,
ઉમંગોની લચકાતી કમર પર પીડાની છલકે છે ગાગર,
વાત ચડી વંટોળે હું થઈ ગઈ માલામાલ,
ચડ્યું અચાનક ગોપિત ઝરણું.. વર્ષાએ કરી કમાલ..

આભ અરીસે મીટ જો માંડી કાયા થઈ ગઈ કંકુવરણી,
ફોરાં અડી મહેકે સંદેશા ગોકુળ બનતી મનની ધરણી,
ભીતર તનડે ભીનાં રાગો સાતે સૂરો કરે ધમાલ,
ગમ્યું અચાનક ખુદને મળવું.. વર્ષાએ કરી કમાલ..

સ્વર: સોલી – નિશા કાપડીયા

ચલો ઘર ઘર રમીએ, ચલો ઘર ઘર રમીએ,
એકબીજાથી થઈ અજાણ્યા, એક-મેકને ગમીએ,
હો ચલો ઘર ઘર રમીએ..

હું લાવીશ ચોખાનો દાણો, તું દાળનો દાણો,
સોનલવરણી રેતી ઉપર સરતાં રહેશે વ્હાણો,
અહીંયા આપણે રહીએ તોયે, જગ આખામાં ભમીએ,
હો ચલો ઘર ઘર રમીએ..

વયનાં વસ્ત્રો સરી પડશે ને થઈશું નાના અમથાં,
આપણને ના ખબર પડે કે એક-મેકને ગમતાં,
રમતાં રમતાં એક-મેકમાં એવાં તો વિરમીએ,
હો ચલો ઘર ઘર રમીએ..

ખુદનાં ઘરની આસપાસ એક સાવ નિરાળો બાગ,
એમાં એક જ મોસમ કેવળ ફાગ ફાગ ને ફાગ,
વારેવારે વર-વહુ થઈને પળ પળ અહો પરણીયે,
હો ચલો ઘર ઘર રમીએ..

સ્વર: પ્રફુલ દવે, નિશા ઉપાધ્યાય

હે મણીયારો તે હલુ હલુ થઇ રે વીયો
હે મુજા દલડા ઉદાસીમાં હોય રે
છેલ મુજો હાલારી મણીયારો,
કે ભેણ મુજો વરણાગી મણીયારો..

હે અણીયાળી રે ગોરી તારી આંખડી રે
કાંઇ હું રે આંજેલ એમાં મેંશ રે
છેલ મુજો હાલારી મણીયારો
કે ભેણ મુજો પરદેશી મણીયારો…

હે મણીયારે તે કળાયેલ મોરલો રે
કાંઇ હું રે ઢળકતી ઢેલ રે
છેલ મુજો હાલારી મણીયારો,
કે ભેણ મુજો પરદેશી મણીયારો…

હે પનીહારીનું ઢળકંતુ બેડલું ને
કાંઇ હું રે છલકંતુ એમાં મીર રે
છેલ મુજો હાલારી મણીયારો,
કે ભેણ મુજો વરણાગી મણીયારો…

હે મણીયારો તે અડાવીડ આંબલો રે
કાંઇ હું રે કોયલડી નો કંઠ રે
છેલ મુજો હાલારી મણીયારો,
કે ભેણ મુજો પરદેશી મણીયારો…

હે મણીયારો તે હલુ હલુ થઇ રે વીયો
હે મુજા દલડા ઉદાસીમાં હોય રે
છેલ મુજો હાલારી મણીયારો,
કે ભેણ મુજો વરણાગી મણીયારો…

સ્વર: નીશા ઉપાધ્યાય

હવે થોડા થોડા, તમે થોડા થોડા થાવ વરણાગી,
ઓ ભાભી તમે થોડા થોડા થાવ વરણાગી.

નવી ફેશનની ધૂન બધે લાગી,
ઓ ભાભી તમે થોડા થોડા થાવ વરણાગી.

વરણાગી વિરા ની વરણાગી વહુ બનો,
થોડું બંગાળી ને અંગ્રેજી બહુ ભણો,
મારા ભાઇ કેરો ભ્રમ જાય ભાંગી,
ઓ ભાભી તમે થોડા થોડા થાવ વરણાગી.

કરો થોડો થોડો લટકો ને આંખડીનો મટકો,
જુઓ લટકાણી લલનાઓ જાગી,
ઓ ભાભી તમે થોડા થોડા થાવ વરણાગી.

કુમકુમ નો ચાંદલો આવડો તે હોય મોટો,
ઊંચો ઊંચો સાડલો પેહર્યો છે સાવ ખોટો,
હવે જુના બધા વેશ દ્યો ત્યાગી,
ઓ ભાભી તમે થોડા થોડા થાવ વરણાગી.

બંગાળી સાડીના લેહરણીયા લેહરાવો,
ઊંચી ઊંચી એડી ની બૂટજોડી મંગાવો,
હવે નવયુગની વાંસલડી વાગી,
ઓ ભાભી તમે થોડા થોડા થાવ વરણાગી.

આપણા ત્યાં લગ્નો માં ફટાણાં ગાવાનો રીવાજ છે…. રજુ કરુ છું એવું જ એક ગીત…
સ્વર: નિશા ઉપાધ્યાય, પ્રફુલ દવે

મારે આંગણીયે તલાવડી, છબછબીયા પાણી
એમાં તે અણવર લપસ્યો રે એની કેડ લચકાણી

વેવાઇને માંડવે વેવલી રે એની આંખ છે કાંણી
નદીએ ના’વા ગઇતી રે એને દેડકે તાણી

દોડજો છોકરા દોડજો એની કેડ લચકાણી
ગોળને બદલે ખોળ દ્યો રે એની કેડ લચકાણી

અણવીતરી તો એવી એની અવળી વાણી
એણે ચોરીને ચિભડું ખાધુ રે
એણે ચોરીને ચુરમું ખાધુ રે
એણે ચોરીને ચટણી ચાખી રે
ખાઉ ખાઉ કરતી ફરતી રે, જાણે ભેંસની ભાણી

ઓલ્યા અણવરને જાનમાંથી કાઢો રે હું તો લાજી મરું
એના હાથ હિડંબા જેવા, એના પગ હિડંબા જેવા
એનું માથુ બુજારા જેવું, હું તો લાજી મરું

ઓલી વેવલીને માંડવેથી કાઢો રે હું તો લાજી મરું
એનું નાક નળીયા જેવું, એનો ફાંદો ફળીયા જેવો
એલી કાળીનો કાંકરો કાઢો રે હું તો લાજી મરું

તું થોડું જમજે રે કે અણવર અધરાયો
તારા પેટડામાં દુખશે રે કે અણવર અધરાયો
એક આંકડાની ડાળ, એક લીંબડાની ડાળ
માંયે લસણ કળી, માંયે થેલમ વડી
માંયે મરચું મેલો રે કે અણવર અધરાયો

તને રાંધતા આવડે નહી કે વેવલી વંઠેલી
તુ તો શીરા મા નાખે દહીં કે વેવલી વંઠેલી
પુરણપોળી કરી છાશમા બોળી
તુ તો મીઠે મોળી,પાછી થાય છે ભોળી
તને વેચે તો મળે ન પાઇ કે વેવલી વંઠેલી

તું થોડું જમજે રે કે અણવર અધરાયો
તને રાંધતા આવડે નહી કે વેવલી વંઠેલી

સ્વર: નિશા ઉપાધ્યાય

એક પંખી આવીને ઉડી ગયું,
એક વાત સરસ સમજાવી ગયું.

આ દુનિયા એક પંખીનો મેળો, કાયમ ક્યાં રેહવાનું છે
ખાલી હાથે આવ્યા એવાં ખાલી હાથે જવાનું છે
જેને તેં તારું માન્યું તે તો અહિં નું અહિં રહી ગયું
એક પંખી આવીને….

જીવન પ્રભાતે જન્મ થયો ને સાંજ પડે ઉડી જા તું
સગા-સબંધી માયા-મૂડી સૌ મૂકી અલગ થા તું
એકલવાયું આતમ પંખી, સાથે ના કંઇ લઇ ગયું
એક પંખી આવીને….

પાંખોવાળા પંખીઓ જે ઉડી ગયા આકાશે
ભાન ભુલી ભટકે ભવ રણમાં માયા મૃગજળના આશે
જગતની આંખો જોતી રહી ને પાંખ વીના એ ઉડી ગયું
એક પંખી આવીને….

ધર્મ પૂણ્યની લક્ષ્મી ગાંઠે સત્તરમાનો સથવારો
ભવસાગર તરવાની વાતે અન્ય નથી કોઇ આરો
જતાં જતાં પંખી જીવનનું સાચો મર્મ સમજાવી ગયું
એક પંખી આવીને….

સ્વર: નિશા ઉપાધ્યાય

છેલાજી રે…..
મારે હાટુ પાટણથી પટોળાં મોંઘાં લાવજો ;
એમાં રૂડાં રે મોરલિયા ચિતરાવજો
પાટણથી પટોળાં મોંઘાં લાવજો….. છેલાજી રે…..

રંગ રતુંબલ કોર કસુંબલ,
પાલવ પ્રાણ બિછવજો રે
પાટણથી પટોળાં મોંઘાં લાવજો….. છેલાજી રે…..

ઓલ્યા પાટણ શે’રની રે, મારે થાવું પદમણી નાર,
ઓઢી અંગ પટોળું રે, એની રેલાવું રંગધાર;
હીરે મઢેલા ચૂડલાની જોડ મોંઘી મઢાવજો રે,
પાટણથી પટોળાં મોંઘાં લાવજો….. છેલાજી રે…..

ઓલી રંગ નીતરતી રે, મને પામરી ગમતી રે,
એને પહેરતાં પગમાં રે, પાયલ છમછમતી રે;
નથણીલવિંગિયાં ને ઝૂમખાંમાં મોંઘાં મોતી મઢાવજો રે,
પાટણથી પટોળાં મોંઘાં લાવજો….. છેલાજી રે…..
————————————————–
ફરમાઇશ કરનાર મિત્ર: દિગીશા