સ્વરાંકન / સ્વર: અજીત શેઠ

અમે રે સૂકું રૂ નું પૂમડું
તમે અત્તર રંગીલા રસદાર,
તરબોળી દ્યો ને તારે તારને
વીંધો અમને વ્હાલા આરંપાર.
આવો રે આવો હો જીવણ આમના..

અમે રે સૂનાં ઘરનું જાળિયું
તમે તાતા તેજના અવતાર,
ભેદીને ભીડેલા ભોગળ આગળા
ભરો લખ લખ અદીઠા અંબાર.
આવો રે આવો હો જીવણ આમના..

અમે રે ઉધઈ ખાધું ઇંધણું
તમે ધગ ધગ ધૂણીના અંગાર,
પડેપડ પ્રજાળો વ્હાલા વેગથી
આપો અમને અગનના શણગાર.
આવો રે આવો હો જીવણ આમના..

સ્વર: સંજય ઓઝા

હે મારા અંતરનો ઓરડો ઉઘાડી
હું બેઠો મીટ માંડી, હાલી આવ ને
અંધારા ઉલેચી લોચનના કોડિયે
દીધાં મેં દીવડા જગાડી, હાલી આવ ને..

દિલ કેરાં દરિયામાં સપનાનો ઢગ ભરી
હોડી હંકારી તું આવ છાનેમાને
સૂનાં મારા કાળજાને કિનારે લાંગરજે
લાડકડી કહું તને કાઈ નહીં જાણશે
ઝબકંતા નૈનોમાં રાખી દીવાદાંડી,
હાલી આવ ને..

શણગારો સજ્યા નહીં હોય ભલે ચાલશે
વિખરાયી વેણીની લટ હું ભલે ચાલશે
આંગણામાં સરિતાના નીર રહ્યા વહેતાં
તરસ્યા ને તરસ્યા મારા હોઠ સદા રહેતાં
ભૂલવું ભૂલાય નહીં એવો હું અનાડી
હાલી આવ ને..

સ્વર: નયન પંચોલી

હાજર હાથ વાળા,
મંદિર ઉઘાડા ને તારે મોઢે તાળા,
કોઈના ભંડાર ભરેલા, કોઈના ઠામ ઠાલા.

તરણા ઓથે ડુંગર જેવો દેવ તારો પડછાયો
આ દાનવમય થાતી દુનિયામાં તું ક્યાંય ના વર્તાયો
ઠેર ઠેર વેરઝેર, થાતા કામ કાળાં.
મંદિર ઉઘાડા ને તારે મોઢે તાળા..

સતની ચાલે ચાલે એને દુ:ખના ડુંગર માથે
જૂઠને મારગ જાનારાને ધનનો ઢગલો હાથે
સાંઈ તો ન પામે પાઈ, દંભી ને દુશાલા
મંદિર ઉઘાડા ને તારે મોઢે તાળા..

નાનું સરખું મંદિર તારું થઈ બેઠું દુકાન
પુકારે પંડિત પુજારી કોઈ લઈ લ્યો રે ભગવાન
નિર્ધન ને ધન દેજે ભગવન મુઠી પુંજીવાળા
મંદિર ઉઘાડા ને તારે મોઢે તાળા..

સ્વર: નયનેશ જાની

માણસ તો સમજ્યા ચીતરી શકાય
કેમ ચિતરવું માણસના મનને,
ચરણો તો ચાહો તેમ ચલવી શકાય
કેમ ચીલે ચલવું પવનને.

મહોરાંમાં ચહેરો, ચહેરામાં મહોરું
ઉપર તો ભીનું પણ ભીતર તો કોરું,
બાંધે એ બંધ પછી તોડે સંબંધ
એને માનવું શું છેટું કે ઓરું.
પગલાં તો સમજ્યા પામી શકાય
કેમ પામવું આ મનના ગગનને.

ઝાકળથી ઝીણું ને પાણીથી પાતળું
પકડો તો મુઠ્ઠી રહે ખાલી,
પીંછું પકડ્યાથી પંખી ઓછું પકડાય
પડછાયો દે સદા તાલી.
ચીતરેલો માણસ તો ફ્રેમમાં મઢાય
શેમાં મઢવું આ માણસના મનને.

સ્વરાંકન: અવિનાશ વ્યાસ
સ્વર: પરાગી પરમાર

ઘૂંઘટે ઢાંક્યું રે એક કોડિયું,
હે હું તો નીસરી ભરબજારે જી..
હે લાજી રે મારું મારો સાહ્યબો ખોવાણો
કોને કહું આવી વાત્ય જી..
ઘૂંઘટે ઢાંક્યું રે..

ટોડલે ટોડલે મેં તો તોરણો બાંધ્યા,
મારી મેઢિયું ઝાકઝમાળ જી..
હે જોબન ઝરુખે રૂડી ઝાલાર્યું વાગે
ઝાંઝર ઘૂંઘર માળ જી..
ઘૂંઘટે ઢાંક્યું રે..

રાત ઢળી ને ઘેરા ઘડિયાળા વાગ્યા
અને પ્રાગડના ફૂટ્યાં દ્વાર જી..
હે તોય ના આવ્યો મારો સાયબો સલૂણો
જાગી આઠે રે પ્હોર જી..
ઘૂંઘટે ઢાંક્યું રે..

સ્વરાંકન: અવિનાશ વ્યાસ
સ્વર: અભરામ ભગત

ઓ વનવગડાના વણઝારા રે
જોને મારગ ચીંધે તને ગગનનાં તારા રે..
હેજી કાળી રાતનો માથે માંડવાનો ને
મારગ જે નોધારાં રે.. વણઝારા રે..

કંટક કેરી કેડી ખેડી તારે જાવું દૂરને દેશ
જડે જરી વિસામો વાતે, છે વિખરો તારો વેશ
એજી તારી ખેપમાં બાંધ્યા તેં તો
પાપ પુણ્યના ભારા રે.. વણઝારા રે..

તુજ પગથી પર ફૂલને પત્થર એ બે ઠેલા ખાય રે..
સુખ દુ:ખના ઓળા અમથા આવે એવા જાય
એજી તરસ્યા તનમન મૃગજળ દેખેને
અંગ બને અંગારા રે.. વણઝારા રે..

તારે મારગ મળે ન ભોમિયો ને ભૂલતો જાય પગથાર
હે જીવનભરનો જમા કરેલો તારે રે માથે તારો ભાર
હેજી જોઈ આવ્યો ઓલો ધરતીનો છેડો
તને કોણ કરે અણસારા રે.. વણઝારા રે..

સ્વરાંકન / સ્વર: નયનેશ જાની

કાચમાં રહે છે પારદર્શકતા,
એમ તમે મારામાં આરપાર રહેતાં.

ફૂટી ગયેલા આરપારતાને વળગીને
તાકતી સપાટીઓ તો અંધ,
દાળમાંથી પાન જેમ ઉગી નીકળે છે
એમ આપણને ઉગ્યો સબંધ.
પાનને લીલાશ બેઉ વચ્ચેની દુરતામાં
જોજનનાં પૂર હવે વેહતાં..
તમે મારામાં આરપાર રહેતાં..

આખાયે પૂરને હું બે કાંઠે ઘુઘવતી
ઘૂમરીની જેમ રે વલોવું,
ઘૂમ્યા કરે છે એકધારી ભીનાશ
મને લાગતું ન ક્યાંક મારું હોવું.
હોવા વિનાની કોઈ શક્યતામાં ઓગળીને
જળનો આકાર તમે લેતાં..
તમે મારામાં આરપાર રહેતાં..

સાંભળું તો તને ખાલી પડઘા સંભળાય
તને શોધું સિતારના વનમાં
ટમકીને કો’ક વાર ઈશારા
વાત છાની રાખીશ મારા મનમાં.

આ ગુલમહોર મહેક્યાં વરસી વાદલડી
ધુંધળી સંધ્યા રંગ લાલમડી
અને તમે યાદ આવ્યા..

પેલાં આંખ્યુંનાં અંજન, શાંત રાતલડી
એક અનેરી પ્રેમ વાતલડી
અને તમે યાદ આવ્યા..

ભૂલવા ચહું હું સુની રે તલાવડી
સરકે સરિતા અશ્રુ આંખલડી
અને તમે યાદ આવ્યા..

આ ઝંઝાવત પલ એકલડી
દિલના દરિયામાં નહીં આ નાનકડી
અને તમે યાદ આવ્યા..

પ્રસ્તાવના / સ્વર: અમર ભટ્ટ

નભ ખોલીને જોયું, પંખી નથી નથી;
જળ ખોલીને જોયું, મોતી નથી નથી.

સતત છેડીએ તાર,
છતાં કંઈ રણકે નહીં;
આ એવો ચમકાર?
કશુંયે ચમકે નહીં;
ખોલી જોયા સૂર, હલક એ નથી નથી;
ખોલી જોયા નૂર, નજર એ નથી નથી.

લાંબી લાંબી વાટ,
પ્હોંચતી ક્યાંય નહીં;
આ પગલા ક્યાં જાય?
મને સંજય નહીં;
આ તે કેવા દેશ? દિશા જ્યાં નથી નથી!
આ મારો પરિવેશ! હું જ ત્યાં નથી નથી.

સ્વરાંકન / સ્વર: શૌનક પંડ્યા

તું મને એટલી બધી, એટલી બધી કંઈ ગમે
કે દુનિયા મૂકું એક તરફ તો તારું પલ્લું નમે.

પ્રેમનો દરિયો ઉછળે એવો જોજન જોજન પૂર
હોય પાસ તું, બ્રહ્મ બ્રહ્માંડો લાગતા મને દૂર
સાવ રે ખાલી મન તારાથી ઉભરે છે ભરપુર
સાવ રે ખાલી મનમાં જાણે કોઈ કવિતા રમે.
તું મને એટલી બધી, એટલી બધી કંઈ ગમે..

પાસ પાસે હોય સૌ અવાજો ટહુકા તારા શોધું
બારણે નહીં થાય ટકોરા, પગલાં તારા શોધું
હોય ભલે ને નીંદર મારી શમણા તારા શોધું
હોય ભલે ને સાવ નિરવતા દિલની વ્યથા શમે
તું મને એટલી બધી, એટલી બધી કંઈ ગમે..