સ્વરાંકન / સ્વર: અમર ભટ્ટ

પોયણીએ ઊંચું જોયું રે આકાશમાં:
કોણ ને એ મ્હોતી,
ને નેણભરી જોતી?
કે ચાંદલો બંધાણો પાણીના પાશમાં,
પોયણીએ ઊંચું જોયું રે આકાશમાં.

તમરાંએ ગાન મહીં
વાયરાને કાન કહી
વંન વંન વાત વહી,
‘ઢૂંઢતી એ કોને રે આટલા ઉજાશમાં ?’
પોયણીએ ઊંચું જોયું રે આકાશમાં.

અંકમાં મયંક છે,
ન તો ય જરી જંપ છે,
અંગમાં અનંગ છે,
શી બ્હાવરી બનેલ અભિલાષાના હુતાશમાં!
પોયણીએ ઊંચું જોયું રે આકાશમાં.

સ્વરાંકન: એફ. આર. છીપા
સંગીત: અમીત ઠક્કર
સ્વર: નયન પંચોલી

સાંજ પડીને ઘેર જવા હું સાથ રહ્યો તો ખોળી
દીઠી મેં ત્યાં આવતી સામે બાળા એક ભોળી

દીઠાં તેના નેણ સુહાગી, સુહાગી નેણ તેના
ધીમે રહીને પૂછ્યું તેને કોની કહે તું બહેના
લજામણીના છોડ સમીપે નમણી નાજુક વેલ
બોલ સુણીને આંખ ઢાળી તે આંખ તે ના મેલી
સાંજ પડીને ઘેર જવા હું..

કાળા કાળા કેશ તારા, કેશ કાળા કાળા
દિન સાથે બેસી રજનીએ ગૂંથ્યા ક્યારે બાળા
ગૌર ભરેલા બાળાને તેને ગોરા મુગ્ધ ગાલે
નાનકડા બે ગુલાબ ખીલ્યા, ઉષા ખીલી કંઈ ભાલે
સાંજ પડી ને ઘેર જવા હું..

અસ્થિર ડગલા ભરિયા આગળ, ડગ ભરિયા મેં ચાર
ઉંચી નીચી થતી મેં તેને હૈયે દીઠી માળ
છાનીમાની શરમાતી ત્યાં આવી રાત કાળી
હૈયે મારે ઢળી રહી મેં આતુર આંખ ભાળી
સાંજ પડી ને ઘેર જવા હું..

વેણી માટે ફૂલ ગૂંથ્યા મેં, ફૂલ ગૂંથ્યા મેં સાત
કાંઠે મારે રહ્યા વીંટાયી નાજુક એ બે હાથ.

સ્વરાંકન: વિહાર મજમુદાર
સંગીત : અમીત ઠક્કર
સ્વર : ગાર્ગી વોરા

એકલદોકલ આવન જાવન, ઝરમર વરસે સાવન
ઉપવન ન્હાતું, ઝરણું ગાતું, તોય કોરું આ મન

પાંપણને નેવેથી ટપકે સ્મરણો કેવાં કેવાં !
ઉજાગરા સૌ ટોળે મળીયા, વિરહ હજી શું સહેવા
મુરઝાઈ ઈચ્છાની વચ્ચે, ઝૂરતી આ ઉર માલણ..
એકલદોકલ..

ગગન ઝરૂખે ઘન ગાજે આ કાજળ શા અંધારે
મધુમાલતી મ્હેકી રહી, પણ તમે આવશો ક્યારે?
ભણકારા, ભણકારાનું બસ, આ તે કેવું ભારણ..
એકલદોકલ..

સ્વરાંકન: ઉદય મઝુમદાર
સ્વર: ધનાશ્રી પંડિત

કાળ જુઓને અજગર જેવો ધીમે સરકતો જાય છે,
શ્વાસ બીજાં શ્વાસને ભૂતકાળ બનાવે જાય છે.

નાનું સરખું સુખ મળે તો પણ રાજી થાઉં હવે,
મોટા દુ:ખો મન આ મારૂં પળમાં વિસરી જાય છે.

સાગર, ધરતી, આભ રૂપાળી સૃષ્ટિ પરના આવરણ,
સઘળાં બંધન તોડી હૈયું અવકાશે ખેંચાય છે.

પંડિતોની ભાષા કહે કે ‘દેહ છૂટે તો દેવ મળે’,
કાયામાં છે ઈશ્વર તોયે પથ્થર પૂજે જાય છે.

સ્વર: પાર્થિવ ગોહિલ

મને દરિયો સમજીને પ્રેમ કરતી નહીં,
કે તારી આંખોમાં ભરતીનું પૂર છે,
તારી આંખોમાં કંઈક તો જરૂર છે.

એકલી પડેને ત્યારે મારા વિચારોના દર્પણમાં મુખ જોઈ લેજે,
ખુદને સંભળાય નહીં એમ તારા મનમાં તું મારું બસ નામ કહી દેજે.
મને હોઠ સુધી લાવી અકળાવતી નહીં,
કે મારા શ્વાસોનો નાજુક બહુ સૂર છે,
તારી આંખોમાં કંઈક તો જરૂર છે.

માટીની ઈચ્છા કૈક એવી, તું ચાલે તો અંકિત પગલા હો તારા એટલા,
મારા મળવાના તારા મનમાં અમાપ રાત-દિવસો સદાયે હોય એટલા.
મને આંખોના ઓરડામાં રોકાતી નહીં,
કે મારું હોવું તારાથી ભરપુર છે,
તારી આંખોમાં કંઈક તો જરૂર છે.

સ્વર: પુરષોત્તમ ઉપાધ્યાય

તમે આકૃતિ હું પડછાયો
તેજ મહીંથી છું સર્જાયો.

તમે વિહરનારા અજવાળે
હું એથી બડભાગી,
ભમું ભલે આગળ પાછળ
પણ રહું ચરણને રે લાગી.
શિતળ જળ કે તપ્ત રણે જઈ
તમે ઉભા ત્યાં હું પથરાયો..
તમે આકૃતિ હું પડછાયો..

આંખ સગી ના જોઈ શકે જે
એવી અકળિત કાયા,
આ ધરતી પર સર્જન રૂપે
હું જ તમારી છાયા.
પ્રશ્ન મૂંજવતો આદિથી જે
આજ મુને સાચે સમજાયો..
તમે આકૃતિ હું પડછાયો..

સ્વરાંકન / સ્વર: અજીત શેઠ

અમે રે સૂકું રૂ નું પૂમડું
તમે અત્તર રંગીલા રસદાર,
તરબોળી દ્યો ને તારે તારને
વીંધો અમને વ્હાલા આરંપાર.
આવો રે આવો હો જીવણ આમના..

અમે રે સૂનાં ઘરનું જાળિયું
તમે તાતા તેજના અવતાર,
ભેદીને ભીડેલા ભોગળ આગળા
ભરો લખ લખ અદીઠા અંબાર.
આવો રે આવો હો જીવણ આમના..

અમે રે ઉધઈ ખાધું ઇંધણું
તમે ધગ ધગ ધૂણીના અંગાર,
પડેપડ પ્રજાળો વ્હાલા વેગથી
આપો અમને અગનના શણગાર.
આવો રે આવો હો જીવણ આમના..

સ્વર: સંજય ઓઝા

હે મારા અંતરનો ઓરડો ઉઘાડી
હું બેઠો મીટ માંડી, હાલી આવ ને
અંધારા ઉલેચી લોચનના કોડિયે
દીધાં મેં દીવડા જગાડી, હાલી આવ ને..

દિલ કેરાં દરિયામાં સપનાનો ઢગ ભરી
હોડી હંકારી તું આવ છાનેમાને
સૂનાં મારા કાળજાને કિનારે લાંગરજે
લાડકડી કહું તને કાઈ નહીં જાણશે
ઝબકંતા નૈનોમાં રાખી દીવાદાંડી,
હાલી આવ ને..

શણગારો સજ્યા નહીં હોય ભલે ચાલશે
વિખરાયી વેણીની લટ હું ભલે ચાલશે
આંગણામાં સરિતાના નીર રહ્યા વહેતાં
તરસ્યા ને તરસ્યા મારા હોઠ સદા રહેતાં
ભૂલવું ભૂલાય નહીં એવો હું અનાડી
હાલી આવ ને..

સ્વર: નયન પંચોલી

હાજર હાથ વાળા,
મંદિર ઉઘાડા ને તારે મોઢે તાળા,
કોઈના ભંડાર ભરેલા, કોઈના ઠામ ઠાલા.

તરણા ઓથે ડુંગર જેવો દેવ તારો પડછાયો
આ દાનવમય થાતી દુનિયામાં તું ક્યાંય ના વર્તાયો
ઠેર ઠેર વેરઝેર, થાતા કામ કાળાં.
મંદિર ઉઘાડા ને તારે મોઢે તાળા..

સતની ચાલે ચાલે એને દુ:ખના ડુંગર માથે
જૂઠને મારગ જાનારાને ધનનો ઢગલો હાથે
સાંઈ તો ન પામે પાઈ, દંભી ને દુશાલા
મંદિર ઉઘાડા ને તારે મોઢે તાળા..

નાનું સરખું મંદિર તારું થઈ બેઠું દુકાન
પુકારે પંડિત પુજારી કોઈ લઈ લ્યો રે ભગવાન
નિર્ધન ને ધન દેજે ભગવન મુઠી પુંજીવાળા
મંદિર ઉઘાડા ને તારે મોઢે તાળા..

સ્વર: નયનેશ જાની

માણસ તો સમજ્યા ચીતરી શકાય
કેમ ચિતરવું માણસના મનને,
ચરણો તો ચાહો તેમ ચલવી શકાય
કેમ ચીલે ચલવું પવનને.

મહોરાંમાં ચહેરો, ચહેરામાં મહોરું
ઉપર તો ભીનું પણ ભીતર તો કોરું,
બાંધે એ બંધ પછી તોડે સંબંધ
એને માનવું શું છેટું કે ઓરું.
પગલાં તો સમજ્યા પામી શકાય
કેમ પામવું આ મનના ગગનને.

ઝાકળથી ઝીણું ને પાણીથી પાતળું
પકડો તો મુઠ્ઠી રહે ખાલી,
પીંછું પકડ્યાથી પંખી ઓછું પકડાય
પડછાયો દે સદા તાલી.
ચીતરેલો માણસ તો ફ્રેમમાં મઢાય
શેમાં મઢવું આ માણસના મનને.