સ્વરાંકન: આશિત દેસાઈ
સ્વર: આલાપ દેસાઈ

રોજ સાંજે પંખીઓના મોરચા મંડાય છે
વૃક્ષની માલિકી બાબત માંગણીઓ થાય છે.

હસ્તરેખા જોઈને સુરજને કુકડાએ કહ્યું,
આભના પ્રરબદ્ધમાં બહુ ચડઉતર દેખાય છે.

બાલદી, શીશી, તપેલી, પ્યાલું, ડબ્બો, ટોપીયું,
ફૂલ જ્યાં બોળે ચરણ ત્યાં ફૂલદાની થાય છે.

ક્યાંક જાતો હશે એ માનીને ચાલ્યો હતો,
પણ હવે રસ્તો પૂછે છે, ભાઈ તું ક્યાં જાય છે?

સ્વરાંકન: ક્ષેમુ દિવેટિયા
સ્વર: આશિત – આલાપ દેસાઈ

હે જી વ્હાલા સાવ રે અધૂરું મારું આયખું
હે જી બાકી છે રે કોડ અપરંપાર.

ભાઈ એને ગગન ભરીને દીધો વાયરો,
તોય એના ખૂટે છે શ્વાસ વારંવાર.

ભાઈ એ તો સુરજ-ચાંદાને તેજે ઉજળો,
તોય એની ભીતર છે કાળો અંધકાર.

ભાઈ એ તો અનંતનો અંત લાવે નામથી,
હે જી એને નિરંજનને કીધો છે સાકાર.

સ્વરાંકન: આશિત દેસાઈ
સ્વર: આલાપ દેસાઈ

મેં હજી મત્લા કર્યો છે, ક્યાં ગઝલ આખી કહી છે?
તોય ડૂમો કરગર્યો છે, ક્યાં ગઝલ આખી કહી છે?

વાત જે ના થઈ શકી એનો નશો મિસરો બનીને,
ધીરે ધીરે વિસ્તર્યો છે, ક્યાં ગઝલ આખી કહી છે?

સાંજની ભીની હવા પરના રદીફનો હાથ ઝાલી,
કાફિયાને કોતર્યો છે, ક્યાં ગઝલ આખી કહી છે?

તેં કરેલા સૌ ખુલાસાઓની આગળ માત્ર મેં તો,
શેર આ સામો ધર્યો છે, ક્યાં ગઝલ આખી કહી છે?

સ્વરાંકન: આશિત દેસાઈ
સ્વર: આલાપ દેસાઈ

જરા અંધાર નાબુદીનો દસ્તાવેજ લઈ આવ્યો,
અરે લો આગિયો સૂરજથી થોડું તેજ લઈ આવ્યો.

તમે છો એવો ભ્રમ ફિક્કો ન લાગે એટલા માટે,
તમારી શક્યતામાં બસ હું થોડો વેજ લઈ આવ્યો.

હતી મરમર છતાં પર્ણો અનુભવતા એકલતાં,
પવન જઈ રાતરાણીથી મહેકની સેજ લઈ આવ્યો.

પ્રથમ ટપકું શું છાતીમાં પછી તો મેઘધનુષ આખું,
તમે જે રંગ પૂર્યાં લોહીમાં હું એજ લઈ આવ્યો.

સ્વરાંકન: દક્ષેશ ધ્રુવ
સ્વર: આલાપ દેસાઈ, સોલી કાપડિયા

અમને પાગલને પાગલ કહી વારો નહીં,
આમ બીડેલા હોઠે પુકારો નહીં.

બારી ખોલો ને બારણાં તો બંધ,
છલકાયે નહીં એ તો કેવો ઉમંગ.
માટીમાં મહેંક છે, ગારો નહીં રે.
અમને પાગલને..

જળની આ માયા મેં છોડી નહીં,
અમને આપ્યા હલેસા પણ હોડી નહીં.
હું તો મારો નહીં ને હું તો તારો નહીં રે.
અમને પાગલને..

સ્વર: આલાપ દેસાઈ

પરપોટો થઈ ફૂટી ગયો દરિયો રે,
કાંઠે બેસી બીજ રોપતા એક છોકરે,
છાલ ખાઈને ફેંકી દીધો ઢળિયો રે.

હથેળીઓમાં સોળ વરસને કીધી માઝમ કેદ,
નસીબની રેખામાં ઘોળ્યા સ્વાસ ભરેલા ભેદ;
સાવરણીની સાથ સળીની આણ ફગાવી,
ખીલી ગઈ બે કુણી કુંવારી કળીઓ.

અંધકારના અજાણ રાતા નગર ફળ્યા બે શ્વાસ,
ગઢમાં ગહેક્યા મોર સાંભળી ફરફર ડોલ્યું ઘાસ;
દરિયો ડોળી ગીત ગોબરું દરિયા કાંઠે
ભરી ભરીને ઠાલવે રે આંગળીયો.

સ્વર: આલાપ દેસાઈ

એક કુંપળ જો ફૂલ બને તો બોલો એમાં ખોટું શું છે?
પીળું ઝરઝર પાન ખરે તો બોલો એમાં ખોટું શું છે?

મંદિરમાં ઈશ્વરની સામે શ્રદ્ધાથી બે હાથને જોડી,
પ્રિયતમાનું ધ્યાન ધરે તો બોલો એમાં ખોટું શું છે?

શૈશવમાં સાથે ઉછરેલાં બે જણ ફરી મળ્યા છે,
ખુબ હસી એ રડી પડે તો બોલો એમાં ખોટું શું છે?

સ્વરાંકન: આશિત દેસાઈ
સ્વર: આલાપ દેસાઈ

જેણે મને જગાડ્યો એને કેમ કહું કે જાગો?
મારો તારી સાથ પ્રભુ હે જનમ જનમ નો લાગો.

પંખીના ટહુકાથી મારા જાગી ઉઠ્યા કાન,
આંખોમાંતો સુર કિરણનું રમતું રહે તોફાન.
તમે મારા શ્વાસ શ્વાસમાં થઇ વાંસળી વાગો,
મારો તારી સાથ પ્રભુ હે જનમ જનમ નો લાગો.

ગઈ રાત તો વીતી ગઈ ને સવારની આ સુષ્મા,
વહેતી રહે છે હવા એમાં ભળી તમારી ઉષ્મા.
મારા પ્રિયતમ પ્રભુ મને નહીં અળગો આઘો,
મારો તારી સાથ પ્રભુ હે જનમ જનમ નો લાગો.

સ્વર: આલાપ દેસાઈ

ઉંબર ને બારણા ને કે ના ટોડલાને પૂછ,
ઘરમાં ઉદાસી કેમ છે ખાલીપણા ને પૂછ.

રણ તો કહેશે કેટલાં હરણાં ઢળી પડ્યાં,
સપનાં ડૂબ્યાં છે કેટલાં તે ઝાંઝવા ને પૂછ.

ઝાડમાંથી ઝાડપણું તાણી લઈ ગયું,
પંખી હતું કે પૂર હતું એ પાંદડાને પૂછ.

સ્વર: આલાપ દેસાઈ

કે તમે પાંપણને પલકારે વાત કહી કંઈ,
મર્મ એનો ઉકેલવામાં રાત વહી ગઈ.

આમ મેળો ને મેળાની કેવી મરજાદ,
હોઠ ખુલે ના તોયે રહે સંભળાતો સાદ,
કોઈ લહેરખી મજાની જાણે સાથ રહી ગઈ,
મર્મ એનો ઉકેલવામાં રાત વહી ગઈ.

આભાથીયે ઝાઝેરો આભનો ઉઘાડ,
એમાં થોડો મલકાટ થોડું છાનું છાનું લાડ,
તોયે ભીને રૂમાલ એક ભાત લઇ ગઈ,
મર્મ એનો ઉકેલવામાં રાત વહી ગઈ.