સ્વર: નયનેશ જાની, અર્ચના દવે

તું અને હું જાણે સામા કિનારા,
વચ્ચે આ વહેતું એ શું?
વાણી તો જાણે વાદળ વૈશાખનાં,
મૌન કંઈ કહેતું એ શું?
તું અને હું..

હળવેથી વાતી આ લેહેરાતી લહેરખી
ને લહેરખીમાં ફૂલોની માયા,
કલકલ વેહેતી આ કાળી કાલિંદી
એમાં કદબંની આ છાયા,
માયા ને છાયા તો સમજ્યા સાજન
પણ શ્વાસોંમાં મેહેકતું એ શું?
તું અને હું..

શમણાંની શેરીમાં પગલાનો રવ
ને પગલામાં ઝાંઝવાના પૂર,
ખાલીપો ઓઢીને સૂતું આ ગામ
ને ગામ મહીં પીડા ના સૂર,
પૂર અને સૂર તો સમજ્યા સાજન
પણ રૂદિયામાં રોતું એ શું?
તું અને હું..

સ્વર: નયનેશ જાની

સોયમાં દોરો પરોવતી જોઈ તને મારામાં સંધાયુ કંઈ,
છમછમ છાલક સમ છલકાયો પળમાં ને મારામાં બંધાતુ કંઈ.

શ્વાસો તારાથી નિ:શ્વાસોથી હું, આ બાંધણીને છોડવી તે કેમ?
તસતસતા કમખામાં, ગુંગળાતા હોય કદી વ્યાકુળ ધબકારાની જેમ,
નજરોમાં રોપાતી મોગરા ‘શી તું, અહીં મુજમાં સુગંધાતુ કંઈ.

છલકાતા રણ પર સરોવર લખાય પણ એ રેતકણમાં કૂંપળનું ફૂટવું,
ઓગળતો તારામાં સ્થિર થઈ આજ હવે હું જ મને મારાથી ઝૂટવું,
હૈયું કપૂર સમ ઉડતું રહ્યું, ને જૂઓ મારામાં ઘેરાતું કંઈ.

સ્વરાંકન / સ્વર: નયનેશ જાની

મેં જ તો એને સતત ઝંખી હતી,
વેદના મારી જીવનસંગી હતી.

વાંસવન જેવું બનેલું મન છતાં,
વાંસળીની ચોતરફ તંગી હતી.

ડાઘ ક્યાંથી આટલા લાગી ગયા,
જિંદગી હમણાં જ મેં રંગી હતી.

મેં તરાપો પાણીમાં મૂક્યો અને,
એકદમ વ્હેતી નદી થંભી હતી !

સ્વર: નયનેશ જાની

દરિયા સાથે દોસ્તી મારી, નદીઓ સાથે નાતો,
છલાંગ મારતા ઝરણા સાથે, હું તો ગીતો ગાતો..
હું તો ગીતો ગાતો.. દરિયા સાથે..

લીલાંછમ વૃક્ષો વ્હાલા, પહાડો મારા ભેરુ,
વ્હાલું મને લાગે કેવું નાનું અમથું દેરું,
આસુંઓની પાછળ જઈને ક્યારેક હું છુપાતો..
હું તો ગીતો ગાતો.. દરિયા સાથે..

ફૂલ ને ઝાકળ, દળ-વાદળ ને હર્યુંભર્યું આ ઘાસ,
મારો સૌની સાથે કેવો સહજ મળે છે પ્રાસ,
સરોવરનાં આ હંસકમળની સાથે કરતો વાતો..
હું તો ગીતો ગાતો.. દરિયા સાથે..