સ્વર: પાર્થિવ ગોહિલ
મને દરિયો સમજીને પ્રેમ કરતી નહીં,
કે તારી આંખોમાં ભરતીનું પૂર છે,
તારી આંખોમાં કંઈક તો જરૂર છે.
એકલી પડેને ત્યારે મારા વિચારોના દર્પણમાં મુખ જોઈ લેજે,
ખુદને સંભળાય નહીં એમ તારા મનમાં તું મારું બસ નામ કહી દેજે.
મને હોઠ સુધી લાવી અકળાવતી નહીં,
કે મારા શ્વાસોનો નાજુક બહુ સૂર છે,
તારી આંખોમાં કંઈક તો જરૂર છે.
માટીની ઈચ્છા કૈક એવી, તું ચાલે તો અંકિત પગલા હો તારા એટલા,
મારા મળવાના તારા મનમાં અમાપ રાત-દિવસો સદાયે હોય એટલા.
મને આંખોના ઓરડામાં રોકાતી નહીં,
કે મારું હોવું તારાથી ભરપુર છે,
તારી આંખોમાં કંઈક તો જરૂર છે.
સ્વર: મુકેશ
કોકવાર આવતા ને જાતા
મળો છો એમ
મળતા રહો તો ઘણું સારું,
હોઠ ના ખુલે તો હવે આંખોથી હૈયાની
વાતો કરો તો ઘણું સારું.
પૂનમનો ચાંદ જ્યાં ઉગે આકાશમાં
કે ઉછળે છે સાગરના નીર,
મારુંયે ઉર હવે ઉછાળવા ચાહે
એવું બન્યું છે આજ તો અધીર.
સાગરને તીર તમે આવો ને
ચાંદ શા ખીલી રહો તો ઘણું સારું.
મ્હોરી છે કુંજ કુંજ વાસંતી વાયરે,
કોયલ કરે છે ટહુકારો,
આવો તમે તો મન ટહુકે અનંતમાં
ખીલે ઉઠે આ બાગ મારો.
શાને સતાવો મારી ઉરની સિતારના
તારો છેડો તો ઘણું સારું.
સ્વર: હંસા દવે
એકવાર શ્યામ તારી મોરલી વગાડી દે,
એમાં ગોકુળિયું ગામ તું ડુબાડી દે,
એવી ચારેકોર ઝંખના જગાવી દે.
ભર તું બપ્પોર મારી આંખો લઈ
ગોકુળિયું ગોતી તું ક્યાંય નજર ના આવે,
આખીયે જાત ધૂળ ધૂળ થઈ
ગોકુળની ગાયોની ખરીઓ ખરડાવે.
એકવાર પગલી તું ગોકુળમાં પાડી દે,
ને ગોકુળિયું ગામ તું ડુબાડી દે,
એવી ચારેકોર ઝંખના જગાવી દે.
મોરપીંછ મોકલવું ક્યાંય નહીં હોય
તેમ માથે મૂકીને તું હાલજે,
રાધાને દીધેલા કોલ પેલો
વાંસળી વગાડવાનો આખર તો પાળજે.
એકવાર એટલી ઉદારતા બતાવી દે,
ને ગોકુળિયું ગામ તું ડુબાડી દે,
એવી ચારેકોર ઝંખના જગાવી દે.
સ્વર: પુરષોત્તમ ઉપાધ્યાય
દ્વારિકાની દુનિયામાં કેમ તમે રહેશો?
કેમ કરી તમને તે ફાવશે?
જ્યારે ગોકુળિયું ગામ યાદ આવશે.
કેવું બપોર તમે વાંસળીનાં સૂર થકી
વાયરાની જેમ હતા ઠારતા !
પાંપણમાં પૂરેલી ગાયો લઈ સાંજ પળે
તમે પાદરની વાટને મઠારતા.
મોરપિચ્છ ખોસીને ફરતા બેફામ
હવે સોનાનો ભાર કેવો લાગશે?
જ્યારે ગોકુળિયું ગામ યાદ આવશે.
માખણની જેમ ક્યાંક હૈયું યે ચોરતા
ને ક્યાંક વળી કરતા ઉદારતા
ગોવર્ધન જીતવા છતાં ય એક રાધાની
તમે પાસે અનાયાસે હારતા.
રાજ તણી રમતોમાં નહીં ચાલે હારીને,
જીતવાનું ઠેર ઠેર આવશે.
જ્યારે ગોકુળિયું ગામ યાદ આવશે.
