સ્વર: પાર્થિવ ગોહિલ
સ્વરાંકન: રૂપકુમાર રાઠોડ

પુછતી નહીં કેટલો પાગલ, કેટલો પાગલ,
આભમાં જોને જેટલા વાદળ એટલો પાગલ.

ઝાડનું નાનું ગામ વસાવ્યું ને,
ફૂલને તારું નામ દીધું છે.
ભમરા તને ગૂંજ્યા કરે,
ગૂંજવાનું મેં કામ લીધું છે.

જળને તારું નામ દઈ ઢંઢોળી લેતો,
ખોવાઈ ગયેલા નામને મારા ખોળી લેતો.

નદી તારા નામની વહે,
એ જ નદીનું જળ પીધું છે.

આપણા પ્રેમની સુખની દુ:ખની વાત કરું છું,
શબ્દો આગળ એટલો પાગલ.

સ્વર: ઐશ્વર્યા હિરાની, સુપલ તલાટી

ઈલા! તારી કિટ્ટા! કનુ! તારી કિટ્ટા! ઈલા! તારી કિટ્ટા!

મારી પાસે મીઠી મીઠી શેરડી ને શીંગો,
લે હવે તું લેતો જા હું આપું તને ડિંગો.

મારી પાસે ખાટી મીઠી આંબલી ને બોર,
એકે નહીં આપું તને છોને કરે શોર.

જાણે હું તો આંબલી ને બોરનો તું ઠળિયો,
ભોગ લાગ્યા ભાયગના કે ભાઈ આવો મળિયો.

બોલી બોલી વળી જાય જીભનાં છો કુચ્ચા,
હવે કદી કરું નહીં તારી સાથે બુચ્ચા.

જા જા હવે લુચ્ચા!
ઈટ્ટા ને કિટ્ટાની વાત અલ્યા છોડ:
ભાઈ બહેન કેરી ક્યાંય જોઈ એવી જોડ.

સ્વર: નયનેશ જાની

દરિયા સાથે દોસ્તી મારી, નદીઓ સાથે નાતો,
છલાંગ મારતા ઝરણા સાથે, હું તો ગીતો ગાતો..
હું તો ગીતો ગાતો.. દરિયા સાથે..

લીલાંછમ વૃક્ષો વ્હાલા, પહાડો મારા ભેરુ,
વ્હાલું મને લાગે કેવું નાનું અમથું દેરું,
આસુંઓની પાછળ જઈને ક્યારેક હું છુપાતો..
હું તો ગીતો ગાતો.. દરિયા સાથે..

ફૂલ ને ઝાકળ, દળ-વાદળ ને હર્યુંભર્યું આ ઘાસ,
મારો સૌની સાથે કેવો સહજ મળે છે પ્રાસ,
સરોવરનાં આ હંસકમળની સાથે કરતો વાતો..
હું તો ગીતો ગાતો.. દરિયા સાથે..

સ્વર: ઉદિત નારાયણ

પ્રેમ અમારે કરવો અને આ રીત તમારી,
બાજી રમીએ અમે અને હા, જીત તમારી.

તમે સ્મિતને રહો સાચવી અને અમે અહીં આંસું,
તમે વસંતના કોકિલ; અમે ચાતક ને ચોમાસું,
અમે બારણાં ખુલ્લાં અને આ ભીંત તમારી.

સાવ અચાનક તમને ક્યારેક, ખોટું માઠું લાગે,
પત્થર જેવા અમને તો નહીં ક્યાંય કશુંયે વાગે.
તીર મારો ને તોય અમારે કહેવાનું કે ફૂલ જેવી છે પ્રીત તમારી.

સ્વરાંકન: ક્ષેમુ દિવેટીયા
સ્વર: મિતાલી સીંગ
આલ્બમ: આકાશ સવાયા ગુજરાતીનું

રાધાનું નામ તમે વાંસળીના સૂર મહીં વ્હેતું ના મેલો ઘનશ્યામ,
સાંજ ને સવાર નિત નિંદા કરે છે ઘેલું ઘેલું રે ગોકુળિયું ગામ.

વણગૂથ્યા કેશ અને અણઆંજી આંખડી, ખાલી બેડાની કરે વાત,
લોકો કરે છે શાને દિવસ ને રાતડી મારા મોહનની પંચાત.
વળી વળી નીરખે છે કુંજગલી પૂછે છે, કેમ અલી? ક્યાં ગઈ’તી આમ?
રાધાનું નામ તમે..

કોણે મૂક્યુ રે તારે અંબોડે ફૂલ એની પૂછી પૂછીને લિયે ગંધ,
વહે અંતરની વાત એ તો આંખ્યુની ભૂલ જો કે હોઠોની પાંખડીઓ બંધ.
મારે મોંએથી ચહે સાંભળવા સાહેલી માધવનું મધમીઠું નામ,
રાધાનું નામ તમે..

સ્વર: વિભા દેસાઈ

નજરુંના કાંટાની ભૂલ મારા વાલમા!
વીંધે હૈયું ને તોયે ફૂલ મારા વાલમા!
નજરુંના કાંટાની…

રાતનો અંધાર મને લાગે છે ઊજળો,
તારો તે સંગ ઉન્હે પ્હોરે જાણે પીપળો
વેણુના વેણ મહીં ડૂલ મારા વાલમા!
વીંધે હૈયું ને તોયે ફૂલ મારા વાલમા!
નજરુંના કાંટાની…

એકલીને આંહી બધું લાગે અળખામણું,
તારે તે સંગ ભલા ટહુકે સોહામણું
તું જે કહે તે કબૂલ મારા વાલમા!
વીંધે હૈયું ને તોયે ફૂલ મારા વાલમા!
નજરુંના કાંટાની…

સ્વર: પાર્થિવ ગોહિલ અને સમુહ

વૃક્ષ વૃક્ષ ને ડાળ ડાળ ને પાન પાન ને ફૂલ ફૂલમાં નર્તન,
મારી ધરતી કેવી મલકે… મારી ધરતી કેવી મલકે…
વૃક્ષ વૃક્ષ ને ડાળ ડાળ ને પાન પાન ને ફૂલ ફૂલમાં નર્તન.

આખા તે આકાશ વિષે આ સ્વરનાં સોનલ સાવ સુકોમળ સ્પંદન,
મારો સાગર કેવો છલકે… મારો સાગર કેવો છલકે…
વૃક્ષ વૃક્ષ ને ડાળ ડાળ ને પાન પાન ને ફૂલ ફૂલમાં નર્તન.

હું મારા એક અંકુરેથી વૃક્ષ થઈને વેરું લીલાં ટહુકા,
હું મારું એક જલબીદું થઈ, સાગર થઈ તરતી રાખું નૌકા,
હું મારું એક આભ થઈને ઉજળો ઉજળો તડકો ઓઢી મ્હાલું,
હળવે હળવે ચંદ્ર-કિરણનું પિચ્છ ફેરવું પાંપણ ઉપર સુંવાળું,
હું મારું એક ગીત ગાઉ છું તારે માટે મારા લાખ ઉમળકે,
મારી ધરતી કેવી મલકે… મારો સાગર કેવો છલકે…
વૃક્ષ વૃક્ષ ને ડાળ ડાળ ને પાન પાન ને ફૂલ ફૂલમાં નર્તન.

સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય

અમે એવા છઇએ, અમે એવા છઇએ.
તમે માછલી માગો ને અમે દરિયો દઇએ.

તમે અમથું જુઓ તો અમે દઇ દઇએ સ્મિત,
તમે સૂર એક માગો તો દઇ દઇએ ગીત,
તમે વાંસળી કહો ત્યાં અમે વૃન્દાવન જઇએ,
અમે તારા બગીચાની માલણ છઇએ.

તમે પગલું માંડો કે અમે થઇ જઇએ પંથ,
અમે ફૂલોની પાંદડીમાં છૂપી વસંત,
તમે પૂછો નહિ અમને અમે કેવા છઇએ,
અમે તારા આકાશમાં પારેવાં છઇએ.

કમાલ કરે છે
એક ડોસી ડોસાને હજી વ્હાલ કરે છે.

ડોસો જાગે ત્યારે ચશ્માં આપે
અને બ્રશ ઉપર પેસ્ટને લગાડે,
લોકોનું કહેવું છે કે ડોસીને આમ કરી
ડોસાને શાને બગાડે ?
મસાલા ચા અને ગરમ ગરમ નાસ્તો
ડોસી ડોસાનો કેવો ખ્યાલ કરે છે?

નિયમ પ્રમાણે દવા આપેછે રોજ
અને રાખે છે ઝીણું ઝીણું ધ્યાન,
બન્નેનો સંબંધ તો એવો રહ્યો છે
જાણે તલવાર અને મ્યાન.
દરમ્યાનમાં બન્ને જણ મૂંગાં મૂંગાં
એકમેકને એવાં તો ન્યાલ કરે એ.

કાનમાં આપે એ એવાં ઈન્જેકશન
કે સિગરેટ શરાબ હવે છોડો,
ડોસો તો પોતાના તાનમાં જીવે
કયારેક વહેલો આવે કે ક્યારેક મોડો.

બન્નેની વચ્ચે વહે આછું સંગીત
પણ બહારથી ધાંધલધમાલ કરે છે.

ડોસો વાંચે અને ડોસીને મોતિયો
બન્ને જણ વચ્ચે આવો છે પ્રેમ,
લડે છે,ઝગડે છે,હસે છે, રડે છે,
જીવન તો જળની જેમ વહેતું જાય એમ.

દોસ્ત જેવી દીકરીની હાજરીમાં બન્ને જણ
ઘરની દિવાલને ગુલાલ કરે છે.