[audio src="http://rankaar.com/audio/Anmol/08 Han Re Ame.mp3"]

હાં રે અમે ફૂલ નહિ રંગના ફુવારા
સુગંધના ઉતારા,
કે વાયરે ઝૂલી પડ્યા..
હાં રે અમે હરણુંના પગની ઉતાવળ,
સુગંધની પાછળ
કે રાનમાં ઝૂરી મર્યા..

હાં રે મીરાં તે બાઈના ગાયાં,
પવનમાં વાયાં;
કે ફૂંકમાં ખરતાં ગયા..
હાં રે અમે ટહુકામાં તરફડતી કોયલ,
કબીરની ચોયલ;
કે ગીતને આંબે બોલે..

હાં રે અમે પડછાયા ફોરમના જોયા,
કે ધોધમાર રોયા;
કે ચડતા લાંબે ઝોલે..
હાં રે અમે ઉડતી પતંગના ઝોલા
ને હાથમાં દોરા;
કે આભમાં ગોથે ચડ્યા..

હાં રે અમે શાયરના કંઠથી છૂટ્યા,
કે લયમાં તૂટ્યા;
કે ગીતની અધુરી કડી..
હાં રે અમે છાકટા છકેલ કોઈ છોરા,
દેખાઈ એ ઓરા;
કે વાતમાં દૂરી પડી..

સ્વરાંકન: ક્ષેમુ દિવેટિયા
સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય

ઝીણા ઝીણા રે આંકેથી અમને ચાળિયા,
કાયા લોટ થઈ ને ઉડી, માયા તોય હજી ન છૂટી,
ડંખે સૂની મેડી ને સૂનાં જાળિયા..
ઝીણા ઝીણા રે..

સૂની ડેલીને જોઈ પૂછશો ના કોઈ,
કે અવસરિયા કેમ નથી આવતા?
પાંદડું તૂટે તો લોહી નીકળશે ડાળને,
એટલે તોરણ નથી રે બાંધતા..
ઝીણા ઝીણા રે..

એક રે સળીને કોયલ માળો માનીને,
જીવતર જીવી ગઈ હવે થાય શું?
ઈ રે માળામાં કોઈ ઈંડું ન મુકશો,
મુકશો તો હાલરડાં ગાઈશું..
ઝીણા ઝીણા રે..

સ્વરાંકન: રાસબિહારી દેસાઈ
સ્વર:વિભાબહેન દેસાઈ

હું તો અંધારે મોર બેઠી ભરવા, ને મોરલો અધૂરો રહ્યો;
નથી સોયમાંથી નીકળતો દોરો, ને મોરલો અધૂરો રહ્યો.

પડી દોરમાં થોકબંધ ગાંઠયું, ને મોરલો અધૂરો રહયો;
હું ગૂંચભર્યા દોરાનો ઢગલો, ને મોરલો અધૂરો રહયો.

બહાર ચોમાસું સાંકળ ખખડાવે, ને મોરલો અધૂરો રહયો;
કીયા દોરાથી ગ્હેંક મારે ભરવી, ને મોરલો અધૂરો રહયો.

આલ્બમ: ગીત ગુલાબી
સ્વર: સંજય ઓઝા

અમથું જરાક અમે પૂછ્યું કે કેમ છો?
એમાં શું પડી ગઈ ધાડ,
તમારી નજર જો પડી જાય ઘાસમાં,
તો તરણું પણ બની જાય પહાડ.

અમે જૂનો ભરવાડ જેમ ઘેટાં ગણે,
ને એમ દિવસો ગણતા કે હજી કેટલાં?
ને તમે દિધાં સંભારણાના પરદા ઉંચકાય નહીં,
આંખોમાં થાક હજી એટલા..
અરીસાનાં ફૂટવાથી ચહેરો ફૂટે નહીં,
ખોટાં છે કાચનાં કમાડ.. તમારી નજર જો..

અમે વૈશાખી તડકામાં બાવળની હેઠ પડ્યા,
પડતર જમીનનાં વેરાણ,
તમે આવળનાં ફૂલ સમું એવું જોતાં કે,
સૂકી ડાળખીને ફૂટી જાય પાન..
છણકાની છાલકથી જાશે તણાઈ,
તમે બાંધેલી ઉંબરાની વાડ.. તમારી નજર જો..

સ્વર: પાર્થિવ ગોહિલ

મારી કોઈ ડાળખીમાં પાંદડા નથી
મને પાનખરની બીક ના બતાવો !

પંખી સહિત હવા ચાતરીને જાય
એવું અષાઢી દિવસોમાં લાગે,
આંબાનું સાવ ભલે લાકડું કહેવાઉં
પણ મારામાં ઝાડ હજી જાગે.

માળામાં ગોઠવેલી સળી હું નથી
મને વીજળીની બીક ના બતાવો !

એકે ડાળીથી હવે ઝીલ્યો ન જાય
કોઈ રાતી કીડીનોય ભાર !
એક પછી એક ડાળ ખરતી જોઉં ને થાય
પડવાને છે કેટલી વાર ?

બરફમાં હું ગોઠવેલું પાણી નથી
મને સૂરજની બીક ના બતાવો !
————————
આભાર : લયસ્તરો