સ્વરાંકન: પુરષોત્તમ ઉપાધ્યાય
સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય

કો’કના તે વેણને વીણી વીણી ને વીરા
ઉછી ઉધારા ના કરીએ;
હૈયે ઉગે એવી હૈયાની વાતને
ફૂલ જેમ ફોરમતી ધરીએ.

કોયલ તો કોઈનો ટહુકો ન માગે
ને મોરલો કોઈની કેકા;
માનવીનું કાળજ તે કેવું કર્યું
પીડ પોતાની, પારકાં લહેકા.
રૂડાં રૂપાળા સઢ કોઈના શું કામના,
પોતાને તુંબડે તરીએ..

પોતાની વાંસળી પોતે બજાવીએ
ને રેલાવી દઈએ એક સૂર;
ઝીલનારું એને ઝીલી લેશે
ભલે પાસે જ હોય કે દૂર.
ઓલ્યા તે મોતમાં જીવી ગયા ને વીરા,
જીવતાં ન આપણે મરીએ…

સ્વરાંકન: ક્ષેમુ દિવેટિયા
સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય

ઝીણા ઝીણા રે આંકેથી અમને ચાળિયા,
કાયા લોટ થઈ ને ઉડી, માયા તોય હજી ન છૂટી,
ડંખે સૂની મેડી ને સૂનાં જાળિયા..
ઝીણા ઝીણા રે..

સૂની ડેલીને જોઈ પૂછશો ના કોઈ,
કે અવસરિયા કેમ નથી આવતા?
પાંદડું તૂટે તો લોહી નીકળશે ડાળને,
એટલે તોરણ નથી રે બાંધતા..
ઝીણા ઝીણા રે..

એક રે સળીને કોયલ માળો માનીને,
જીવતર જીવી ગઈ હવે થાય શું?
ઈ રે માળામાં કોઈ ઈંડું ન મુકશો,
મુકશો તો હાલરડાં ગાઈશું..
ઝીણા ઝીણા રે..

સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય

હજુ રસભર રાત તો બાકી રહી ગઈ,
ના જા, ના જા, સાજના..

હજુ ચંદ્ર નથી બુજાઈ ગયો
છે તારાઓની છાંય,
હજુ રજનીના શામલ પગલાં
થોડું દૂર રહ્યું પરભાત.
જરી ચમક્યું ગગન વિરાટ,
ના જા, ના જા, સાજના..

હજુ ચંદનભીની કુંજન છે
હજુ સૂર ગુંજે સૂનકાર.
હજુ ઢાળ્યું નથી કંકુ સૂરજનું
તિમિર ને સૂનકાર.
હજુ ઝાંખી બળે દીપમાળ,
ના જા, ના જા, સાજના..

સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય

દેશવટો પૂરો થતાં પાછા ફરશે શબ્દ,
રામ કરેને કંઇક તો કહેવા જેવું થાય.

કોઈ હમણાં આવશે ભીંતો ભણકારાય,
એક અમસ્તી શક્યતા આખું ઘર પડઘાય.

દરિયો ઊમટે આંખમાં દેખું તારા વ્હાણ,
પરદેશીનું સ્વપ્ન પણ પરદેશી થઈ જાય.

સંતાતો ફરતો રહું પગલે પગલે બીક,
આ ઝાકળિયા દેશમાં ક્યાંક સુરજ મળી જાય.

આજકાલમાં પીગળે સદી સદીનાં મીણ,
કોઈ હમણાં આવશે વાટ સળગતી જાય .

સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય
સ્વરકાર: રવિન નાયક

આછી આછી રે મધરાતે જીવણ જોયો રે તને,
આછો ઊંઘમાં જીલ્યો, આછો જાગમાં જીલાયો,
જીલાયો ખરબચડા આંસુથી જીવણ રોયો રે તને..

ઝાડીએ ચઢીને અમે ઝુલાણતો દેખ્યો,
ભાઈ ફળીયે મસુજડાનું ઝાડ,
અમે રે જીવણ બંધે પરબીડિયુંને,
તમે કાગળની માંહ્યલું લખાણ.
મારાં વેણુંને આ ભાવે જીવણ, મોહ્યો રે તને…

ઘાસની સળીએ ભોંય વીંધતી ઉગે રે
આવું અમને તો ઉગતા ન આવડ્યું,
ઓછાં ઓછાં અણધેરી છાતીએ ઉભાર્યા
પછી આભ લાગી પૂગતા ન આવડ્યું.
પછી પાછલી પરોઢે જીવણ ખોયો રે તને…

સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય

તારી મૂર્તિ રે છે જો નૈણુ શણગાર,
નૈણુ શણગાર, મારા હૈયા કેરો હાર,
તારી મૂર્તિ રે છે જો..

મોહન તારી મૂર્તિ જોઈને ભૂલ શું તન ભાન,
નીરખતા નજરામાં થઈ છું ગજરામાં ગુલદાન.
તારી મૂર્તિ રે છે જો..

માથે શોભી વાંક મનોહર, સુંદર શ્યામ શરીર,
નદી રે થી તારું રૂપ નીહાળી પ્રેમીજનોને ભીર.
તારી મૂર્તિ રે છે જો..

બાંય ચડાવું બાંધેલ બાજું કાજુ ધર્મકિશોર,
બ્રહ્માનંદ થઈ મોહી છું, નૈણે જાદુ જોર.
તારી મૂર્તિ રે છે જો..

સ્વર: વિરાજ – બિજલ ઉપાધ્યાય
સ્વરાંકન: દિલીપ ધોળકીયા

ના, ના, નહીં આવું, મેળે નહીં આવું,
મેળાનો મને થાક લાગે;
મારે વહેતે ગળે ન હવે ગાવું,
મેળાનો મને થાક લાગે.

ક્યાં છે વાયરાની પ્રાણભરી લ્હેરી?
ક્યાં છે નેહભર્યો સંગ એ સુનેરી?
ક્યાં એ નજરું કે જેણે મને હેરી?
સખી, અમથું અમથું ક્યાં અટવાવું,
મેળાનો મને થાક લાગે.

એના પાવાનો સૂર ક્યાંય હલક્યો?
એનો કેસરિયો સાફો ક્યાંય છલક્યો?
એના હોઠનો મરોડ ક્યાંય મલક્યો?
કહો એવા વેરાને કેમ જાવું,
મેળાનો મને થાક લાગે.

સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય

અમે સૂતા ઝરણાને જગાડ્યું, ઉછીનું ગીત માગ્યું,
કે ગીત અમે ગોત્યું ગોત્યું ને ક્યાંય ના જડ્યું.

અમે વનવનનાં પારણાંની દોરે, શોધ્યું ફૂલોની ફોરે,
કે ગીત અમે ગોત્યું ગોત્યું ને ક્યાંય ના જડ્યું.

અમે ગોત્યું વસંતની પાંખે, ને વીજળીની આંખે,
કે ગીત અમે ગોત્યું ગોત્યું ને ક્યાંય ના જડ્યું.

અમે શોધ્યું સાગરની છોળે, વાદળને હિંડોળે,
કે ગીત અમે ગોત્યું ને ક્યાંય ના જડ્યું.

અમે ગોત્યું કંઇ સેંથીની વાટે, લોચનને ઘાટે,
કે ગીત અમે ગોત્યું ગોત્યું ને ક્યાંય ના જડ્યું.

અમે ખોળ્યું શૈશવને ગાલે, કે નહ-નમી ચાલે,
કે ગીત અમે ગોત્યું ગોત્યું ને ક્યાંય ના જડ્યું.

અમે જોઇ વળ્યાં દિશદિશની બારી, વિરાટની અટારી,
ઉરે આંસુ પછવાડે હીંચતું, ને સપનાં સીંચતું,
કે ગીત અમે ગોત્યું ગોત્યું ને ક્યાંય ના જડ્યું.

સ્વરાંકન: પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાય
સ્વર: વિરાજ – બિજલ ઉપાધ્યાય

મારી હથેળીમાં ડૂબી ગ્યો દરિયો ને તરી ગયાં છે બધાં વ્હાણ,
પાણીની છાલકો એવી તો વાગી કે સપનાં થયાં છે લોહીઝાણ.

મારી તે આંખમાં સૂતેલો સૂરજ પણ,
મધરાતે એકદમ જાગ્યો;
દરિયામાં માછલીયે ડૂબી ગઈ ને પછી,
પાણીને શાપ તેનો લાગ્યો.

નદીને કાંઠે ઓલ્યા બાવળની છાંય તળે રડી રહ્યો છે એક પ્હાણ,
મારી હથેળીમાં ડૂબી ગ્યો દરિયો ને તરી ગયાં છે બધાં વ્હાણ.

પંખીએ ડાળ સાથ માથું પટક્યું ને પાછાં,
ડાળીએ દઈ દીધાં ઈંડાં;
વેદનાના આકાશે સમડી ઊડીને ભૈ,
કરે છે ગોળ ગોળ મીંડા.

નદીને કોકનો લાગ્યો છે શાપ કે એ પાણીના નામથી અજાણ,
મારી હથેળીમાં ડૂબી ગ્યો દરિયો ને તરી ગયાં છે બધાં વ્હાણ.

સ્વર: વિરાજ-બિજલ ઉપાધ્યાય

કાજળનાં અંધકારે, કાજળની કીકી થકી,
કાજળનાં લેખ અમે વાંચ્યા;
ધરતીની ભોંય નહીં, ઝાંઝર ઝમકાર નહીં,
અમે પાણી વિનાનાં એવાં નાચ્યા.

પાણીની કોડિયું ને પાણીને વાટ લઈ,
પાણીની જ્યોત દીપ ફૂટ્યો;
પાણીનાં મહેલમાં પાણીના તેજ અને,
પાણી પવનથી બુઝ્યો!
સૂરજનાં કંઠ સોહે એવો એક હાર રચ્યો,
બુદબુદનાં મોતી અમે ગાંઠ્યા.

આકાશી વાદળાની આકાશી ધાર અમે,
આકાશી ભોમ પર ઝીલીએ;
આગળ ને પાછળ, પાછળ ને આગળ,
થાતાં શી હરીયાળી ખીલી,
મૃગનાને ડૂબવે, ચારેકોર ઘુઘવે,
એ મૃગજળનાં ફૂલને,
કંઈ નઈનાં હાથ થકી નાથ્યા.