સ્વરાંકન: આશિત દેસાઈ
પ્રસ્તાવના: તુષાર શુક્લ
સ્વર: આરતી મુનશી અને વૃંદ

મુખ પર મલકાયું ગોકુળિયું ગામ ને મનમાં મથુરાના મ્હેલ,
ઓ મારા છેલ, આમ બેઉ બાજુ તે પ્રીત નાં જગાડીએ!

જમુનાનાં જળ હવે મૃગજળ-શાં લાગે ને નંદનવન રેતીનું રણ,
પૂનમને ઘેરી અમાસ હવે ડંખતી આ એક એક જીવનના કણ!
આ બાજુ કણકણમાં લીલા દેખાડો ને એ બાજુ મથુરાની સ્હેલ,
ઓ મારા છેલ, આમ બેઉ બાજુ તે પંડ ના પુગાડીએ!

મુરલીના સૂર હવે કાંટા-શા વાગે ને કુંજગલી કાંટાળી વાડ,
લીલુડા લ્હેરિયાના લીરા જો ઊડતા ને ઊડતા લાખેણા લાડ!
લાડ કરી આ બાજુ અમને ડોલાવો ને એ બાજુ મથુરાની ઢેલ,
ઓ મારા છેલ, આમ બેઉ બાજુ તે ઢોલ ના વગાડીએ!

સ્વરાંકન: ગૌરાંગ વ્યાસ
સ્વર: ઐશ્વર્યા મજમુદાર

છલ છલ છલ ઓરે જમુનાના જળ
જઈને કહો સવારીયાને
એક ઝંખે ગોપી પલ પલ પલ.

એના ગૂંથે નહીં એ ફૂલડે કેશ,
એની આંખડીએ નાં આંજે મેંશ,
એનો મલીન થયો કઈ રઝળી વેશ,
તોય ચરણો કહે એને ચલ ચલ ચલ.
છલ છલ છલ ઓરે જમુનાના જળ.

આ એજ કદંબની છાયા
જ્યાં બંસી સ્વર રેલાયા,
લાગી મનમોહનની માયા
ખીલ્યા પ્રાણ પુષ્પના રે દલ દલ દલ
છલ છલ છલ ઓરે જમુનાના જળ.

સ્વરાંકન / સ્વર: આશિત દેસાઈ

મોરપિચ્છની રજાઈ ઓઢી તમે સુઓને શ્યામ
અમને થાય પછી આરામ..

મોરલીના સૂરના ઓશિકા રાખો અડખે પડખે,
તમે નીંદમાં કેવા લાગો જોવાને જીવ વલખે;
રાત પછીથી રાતરાણી થઇ મહેકી ઉઠે આમ,
મોરપિચ્છની રજાઈ ઓઢી તમે સુઓને શ્યામ.

અમે તમારાં સપનામાંતો નક્કી જ આવી ચડશું,
આંખ ખોલીને જોશો ત્યારે અમે જ નજરે પડશું;
નિંદ્રા તંદ્રા જાગૃતિમાં જળહળ ભર્યો દમામ,
મોરપિચ્છની રજાઈ ઓઢી તમે સુઓને શ્યામ.

સ્વરાંકન: દક્ષેશ ધ્રુવ
સ્વર: અમર ભટ્ટ

કાનુડાને બાંધ્યો છે હીરના દોરે,
બાળુડાને બાંધ્યો છે હીરના દોરે.

કોમળ આ અંગ પરે કાપા પડે છે જેવા,
આંગળીથી માખણમાં આક્યાં,
નાનકડા નૈણ થકી ઝરમર ઝરે છે જેવા.
ઢળતા શીકેથી દહીં ઢાંક્યા.
એના હોઠ બે બીડાયા હજી તોરે,
કે કાનુડાને બાંધ્યો છે હીરના દોરે.

માથેથી મોરપિચ્છ હેઠે સર્યું,
ને સરી હાથેથી મોગરાની માળા,
આંખેથી કાજળ બે ગાલે જઈ બેઠું,
કાનકુંવર શું ઓછા હતાં કાળા?
કોઈ જઈને જશોદાને કહો રે,
કે કાનુડાને બાંધ્યો છે હીરના દોરે.

સ્વર: સૌમિલ મુન્શી

રાધાની લટની લહેરાતી કાળાશે
ખોવાયો કાન કેમ શોધું?
આંખુ આકાશ એક રેંગે છવાયું
એમાં વ્હાલમનો વાન કેમ શોધું?

એક તો વૃંદાવનની કેડી
ને કેડી પર ઉગ્યાં કદંબ જેવા ઝાડ,
હળવો હડસેલો લાગે લહેરીનો
સૌરભના અણધાર્યા ઉઘડે કમાડ.
સમજુ સૈયર તમે ઘરભેગી થાઓ
ક્યાં હું ભૂલી હું ભાન કેમ શોધું?

ઉડતા વિહંગ કેરાં ટહુકા વન્ય હશે
વહેતી હવાની કોઈ લહેરમાં,
ગોકુળનો મારગ તો ઢુંકડો લાગે
ને હવે સમજાવો કેમ જવું ફેરમાં.
યમુનાના વહેણમાં તરંગાતું ગાન
એમાં મનગમતી તાન કેમ શોધું?

સ્વર: નિશા ઉપાધ્યાય

બાઈ હું તો કટકે કટકે કપાઉં,
મોરારીના મનમાં કેમે ના સમાઉં.

દેહ્યુંમાં જાગી દુજા ભવની બળતરા,
લાખ રે ચોર્યાશી ફેર નથી મારે ફરવા.
બાઈ હું તો નમતું ઝોખું ને ના તોળાઉં,
મોરારીના મનમાં કેમે ના સમાઉં.

બાઈ મીરાં કહે મારા ઘટમાં ગુજારો,
ઘૂમ્યો રે વંઠેલ મારા મનનો મુંઝારો.
બાઈ હું તો ઘણું રે લખું ને ના વાંચાઉં,
મોરારીના મનમાં કેમે ના સમાઉં.

સ્વર: હંસા દવે

એકવાર શ્યામ તારી મોરલી વગાડી દે,
એમાં ગોકુળિયું ગામ તું ડુબાડી દે,
એવી ચારેકોર ઝંખના જગાવી દે.
ભર તું બપ્પોર મારી આંખો લઈ
ગોકુળિયું ગોતી તું ક્યાંય નજર ના આવે,
આખીયે જાત ધૂળ ધૂળ થઈ
ગોકુળની ગાયોની ખરીઓ ખરડાવે.

એકવાર પગલી તું ગોકુળમાં પાડી દે,
ને ગોકુળિયું ગામ તું ડુબાડી દે,
એવી ચારેકોર ઝંખના જગાવી દે.
મોરપીંછ મોકલવું ક્યાંય નહીં હોય
તેમ માથે મૂકીને તું હાલજે,
રાધાને દીધેલા કોલ પેલો
વાંસળી વગાડવાનો આખર તો પાળજે.

એકવાર એટલી ઉદારતા બતાવી દે,
ને ગોકુળિયું ગામ તું ડુબાડી દે,
એવી ચારેકોર ઝંખના જગાવી દે.

પ્રસ્તાવના: તુષાર શુક્લ
સ્વર: શ્યામલ મુન્શી

પછી પગલાં ગણ્યાથી પંથ પૂરો ન થાય
ને વનરાવન પણ ગમતું લાગતું,
જેવું મારગમાં મોરપિચ્છ ભાળું કે
કાળજડે કાનાનું ના હોવું વાગતું.

આ તે યમુનાનો કાંઠો એ ધીકતું મસાણ
લાખ શમણાની ભડભડતી ચેહ,
અહીં શ્યામના કંઠે ના ડુસકા દબાય
અને દરિયા પર દાખવ્યો તે નેહ.
અરે કાગળમાં ચીતરી શી સુનમુન આ ગાયો,
ચરવામાં ચિત્ત નથી લાગતું.

આ તે આંસુ ખરે કે ખરે પાંદડા કદંબના
ને વરસે છે આભલેથી આગ,
વિરહમાં ઓગળ્યા રંગને ઉમંગ
કહો કેમ કરી ઉજવવા ફાગ.
ભલે આંસુથી ખરડાતો ગોવર્ધન પહાડ
ને નિસાસે વનરાવન દાઝતું.

સ્વર: વૈશાખી – શિવાંગી દેસાઈ

અમે તમારી વાંસળીઓ ને
તમે અમારા સૂર, શ્યામ ઓ સાંવરિયા,
અમે તમારી પાસે ને
નઈ તમે ભાસથી દૂર, શ્યામ ઓ સાંવરિયા.

અમે તમે તમારા મોરપિચ્છમાં રેશમ જેવો રંગ,
તમે અમારે માથે છલકો યમુનાનો આ નંગ.
જનમ જનમને ઘાટ તમારી શરદ પૂનમનું ફૂલ..
શ્યામ ઓ સાંવરિયા.. અમે તમારી વાંસળીઓ..

અમે તમારો પંથ, પંથ પર પગલીઓ છે પાવન,
મોહનનું આ રૂપ નિરાળું રમતું રહે સનાતન.
નહીં અવરની આવન-જાવન, હૈયું માધવપુર..
શ્યામ ઓ સાંવરિયા.. અમે તમારી વાંસળીઓ..

સ્વર: દીપાલી સોમૈયા

કાનુડો શું જાણે મારી પીડ?
બાઈ અમે બાળ કુંવારા રે.
કાનુડો શું જાણે..

જળ રે જમુનાના અમે ભરવાને ગ્યા’તા વાલા,
કાનુડે ઉડાડયા આછાં નીર, ઉડયા ફરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..

વૃંદા રે વનમાં વા’લે રાસ રચ્યાં છે,
સોળસે ગોપીના તાણ્યા ચીર, ફાટ્યાં ચરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..

જમુનાને કાંઠે વા’લો ગોધણ ચારે રે,
વાંસળી વગાડી ભાગ્ય ઢોર, ભાગ્યાં હરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..

હું વરણાગી કાના તમારા રે નામની રે,
કાનુડે માર્યાં છે અમને તીર, વાગ્યાં અરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..

બાઈ મીરાં કે પ્રભુ ગીરીધર નાગર,
કાનુડે બાળીને કીધા ખાક, રાખ ઉડી ખરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..