સ્વર: દીપાલી સોમૈયા

કાનુડો શું જાણે મારી પીડ?
બાઈ અમે બાળ કુંવારા રે.
કાનુડો શું જાણે..

જળ રે જમુનાના અમે ભરવાને ગ્યા’તા વાલા,
કાનુડે ઉડાડયા આછાં નીર, ઉડયા ફરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..

વૃંદા રે વનમાં વા’લે રાસ રચ્યાં છે,
સોળસે ગોપીના તાણ્યા ચીર, ફાટ્યાં ચરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..

જમુનાને કાંઠે વા’લો ગોધણ ચારે રે,
વાંસળી વગાડી ભાગ્ય ઢોર, ભાગ્યાં હરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..

હું વરણાગી કાના તમારા રે નામની રે,
કાનુડે માર્યાં છે અમને તીર, વાગ્યાં અરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..

બાઈ મીરાં કે પ્રભુ ગીરીધર નાગર,
કાનુડે બાળીને કીધા ખાક, રાખ ઉડી ખરરર રે.
કાનુડો શું જાણે..

પ્રસ્તાવના: તુષાર શુક્લ
સ્વર: દિપાલી સોમૈયા

તેં તો રાત આખી વાંસળી વગાડ્યા કરી,
ને મને સૂતીને સપને જગાડ્યા કરી.

બાંવરી આ અંખ મારી આમતેમ ઘૂમે,
ને ઝાંઝરથી લજ્જા વેરાય,
એકલીના મહેલમાં ઓશીકે જોઈ લ્યોને
મધુવનમાં વાયુ લહેરાય.
હું તો બાહુના બંધમાં બંધાયા કરી,
તેં તો રાત આખી વાંસળી વગાડ્યા કરી..

નીલરંગી છાંય થઈ તારો આ સૂર મારી
યમુનાના વહેણ માંહી દોડે,
જાગીને જોઉં તો જાણું નહીં કે
કેમ મોરપીંછ મહેકે અંબોડે.
મને અનહદના રંગમાં ડૂબાડ્યા કરી,
તેં તો રાત આખી વાંસળી વગાડ્યા કરી..

સ્વર: આરતી મુનશી

આટલું તે વ્હાલ નહીં વેરીએ, ઓ રાધિકા, શ્યામ ને તે આમ નહીં ઘેરીએ;
બંસીના સૂર જેમ વેરે છે શ્યામ એમ આઘે રહીને એને હેરીએ!

યમુનાના જળમાં ઝીણા ઝાંઝર સૂણીને ભલે મોરલીના સૂર મૂંગા થાય;
એને પણ સાન જરી આવે કે રાધાથી અળગા તે કેમ રહેવાય?
પાસે આવે તો જરા નાચાકોડી મુખ ક્યાંક સારી જવું સપનાની શેરીએ!

ભીતરથી હોય ભલે એનો રે જાપ તોયે કહેવું કે પીડ નથી કાંઈ;
વિરહની વેદના તે કહેવાની હોય? ભલે કાળજું આ જાય કંતાઈ!
આંસુથી આંસુ હોય એનું તે નામ ભલે વ્હેતી હવાની સૂની લ્હેરીએ!

સ્વર: પુરષોત્તમ ઉપાધ્યાય

દ્વારિકાની દુનિયામાં કેમ તમે રહેશો?
કેમ કરી તમને તે ફાવશે?
જ્યારે ગોકુળિયું ગામ યાદ આવશે.

કેવું બપોર તમે વાંસળીનાં સૂર થકી
વાયરાની જેમ હતા ઠારતા !
પાંપણમાં પૂરેલી ગાયો લઈ સાંજ પળે
તમે પાદરની વાટને મઠારતા.
મોરપિચ્છ ખોસીને ફરતા બેફામ
હવે સોનાનો ભાર કેવો લાગશે?
જ્યારે ગોકુળિયું ગામ યાદ આવશે.

માખણની જેમ ક્યાંક હૈયું યે ચોરતા
ને ક્યાંક વળી કરતા ઉદારતા
ગોવર્ધન જીતવા છતાં ય એક રાધાની
તમે પાસે અનાયાસે હારતા.
રાજ તણી રમતોમાં નહીં ચાલે હારીને,
જીતવાનું ઠેર ઠેર આવશે.
જ્યારે ગોકુળિયું ગામ યાદ આવશે.

સ્વર: શ્યામલ મુન્શી

સુંદર ગોપાલં, ઉરવનમાલં, નયનવિશાલં, દુ:ખહરમ્,
વૃંદાવનચંદ્રં, આનંદકંદં, પરમાનંદં, ધરણીધરમ્,
વલ્લ્ભઘનશ્યામં, પૂર્ણકામં, અત્યભિરામં, પ્રીતિકરમ્,
ભજનંદકુમારં, સર્વસુખસારં, તત્વવિચારં, બ્રહ્મપરમ્!

ગૂંજા આકૃતિહારં, વિપિનવિહારં, પરમોદારં, ચીરહરમ્,
વલ્લ્ભ વ્રજપાલં, સુભગ સુચાલં, હિતમનુકાલં, ભાવવરમ્,
વલ્લ્ભમતિવિમલં, શુભપદકમલં, નખરુચિઅમલં, તિમિરહરમ્!

શોભિત મુખધૂલં, યમુનાકુલં, નિપટ અતુલં, સુખદ વરમ્,
મુખમંડિતરેણુ, ચારિત ધેનુ, વાદિતવેણુ, મધુર સૂરમ્,
વલ્લ્ભપટપીતં, કૃત ઉપવીતં, કરનવનીતં, વિબુધવરમ્!

સ્વર: આરતિ મુન્શી

હો તેઁ તો મટકીમાં મૂક્યું અંકાશ, ઘેલી ગોવાલણ
હોં તેં તો આખ્યું આંજ્યો ઉજાસ, ઘેલી ગોવાલણ

કોરી મટકી મહીં ભરેલી છલક છલક થાય
પાંપણ જેવી પાંપણ વચ્ચે દરિયા હિલોળાય.
મારગ મળીયા માધવ ગોપી આકળ વિકળ થાય
તન તો એનું તરણા જેવું વાંસળી થઈ વાય.

હો મોરપીંછાનો મુકટ લહેરાય, ઘેલી ગોવાલણ
તારી મનમાં મન ના માય, ઘેલી ગોવાલણ

તને કાનુડે નજરી ન્યાલી રે, હો રસ લેવા છે
અલી આવી તું ક્યાંથી રૂપાળી રે, દલડા દેવા છે
ભાન ભૂલી ગઈ આંખડી ઢાલી રે, હો રસ લેવા છે
પછી અંદર ને બહાર વનમાળી રે, દલડાં દેવા છે

હો તું ગોરીને મટકી કાળી, ઘેલી ગોવાલણ
કાન બેઠા કદંબની ડાલી, ઘેલી ગોવાલણ

મહીંને બદલે માધવ લ્યો રે, વેચે રજની નાર
કોણ મુલવે મૂલ અમુલા, કૌતક અપરંપાર
ગોકુળ ગોરસ વનરાવન ને હૈયાનાં ધબકાર
આસુંની યમુના ઓળંગી કોણ ઉતર્યું પાર

હો તેં કેવા તે સાંધ્યા રે તાર, ઘેલી ગોવાલણ
ત્રીભુવનમાં થઈ ગઈ કાર, ઘેલી ગોવાલણ

સ્વર: ઝરણા વ્યાસ

મને સુક્કા કદંબનું તે પાંદડું કહે
મને ગોકુળ કહે તો તને મારા સોગંદ,
મને મોરલી કહે કે મોર પીછું કહે
મને માધવ કહે તો તને મારા સાગંદ.

કેમ કરી આંસુને ઓળખશે ભાઈ?
હું તો પાણીમાં તરફડતી માછલી.
જીવતરની વારતામાં ગૂંથેલી ઘટનાતો
ખાલીખમ શ્રીફળની કાચલી.
જીવ સોંસરવી ઘૂઘવતી વેદનાને અમથુંયે
દરિયો કહે તો તને મારા સોગંદ.

વેણુંમાં ફરફરતા આદમ ને ઈવ
જાણે સૂક્કેલા પાંદડાની જાળી,
ચપટી વગાડતાંમાં ઊડી ગઈ ક્યાંક
મારા ભેરુબંધોની હાથતાળી.
મને ડૂમો કહે કે ભીનું ડૂસકું કહે
મને માણસ કહે તો તને મારા સોગંદ.

સ્વર: દીપ્તિ દેસાઈ

વૃંદાવન વાટ સખી જાતાં ડર લાગે,
કાંકરી ઉછાળી ઉભો વનમાળી,
કેમ જાવું પાણી જમુનાને ઘાટ સખી,
જાતાં ડર લાગે..

જવું ‘તું ઘાટ પર આજે અકેલામાં સમય ખોળી,
અને મસ્તીભરી હસતી સખી નીસરી ટોળી;
ભર્યા ના નીર જીવનમાં, ઉરે ઝરતી રહી હોળી,
સદાની ખાલી ગાગર લઈ પાછી વળી ભોળી.
લખ્યું હશે એવું વીધીએ લલાટે સખી,
જાતાં ડર લાગે..

સ્વર: ઐશ્વર્યા મજમુદાર

આજ મારા હૈયામાં ફાગણનો ફોરમતો ફાલ રે.
પિચકારી મારો નહીં ગિરધારીલાલ રે.

તારા તે કાળજાને કેસુડે લાલ લાલ
ઝુલે મારા અંતરની ડાળ;
રોમ આ રંગાય મારુ તારી તે આંખના
ઉડતા અણસાર ને ગુલાલ.
રાધિકાનો રંગ એક તારું તે વ્હાલ રે.
પિચકારી મારો નહીં ગિરધારીલાલ રે.
આજ મારા હૈયામાં..

મીઠેરી મુરલીના સુર તણી ધાર થકી
ભીનું મારા આયખાનું પોત;
અંતર ને આંખના અબીલ ગુલાલની
આજ લગી વ્હાલી મુને ચોટ.
રાધિકાનો રંગ એક તારું તે વ્હાલ રે.
પિચકારી મારો નહીં ગિરધારીલાલ રે.
આજ મારા હૈયામાં..

સ્વર: મિતાલી સીંગ

ગોકુળમાં કોકવાર આવો તો કાન,
હવે રાધાને મુખ ના બતાવશો;
ગાયોનું ધણ લઈને ગોવર્ધન જાવ ભલે,
જમનાને કાંઠે ના આવશો.

તાંદુલનીપોટલીએ પૂનમની રાત
ભલે બાંધીને આવો ગોકુળમાં,
અડવાણે નૈં દોડે કોઈ હવે
વિરહાના રાજ નહીં જીતો ગોકુળનાં.
સમરાંગણ તમને તો શોભે હો શ્યામ,
વગર હથિયારે ત્યાં જ તમે ફાવશો !
હવે રાધાને મુખ ના બતાવશો..

પાંદડે કદમ્બનાં, પાંપણની ભાષામાં
લખી લખી આંખ હવે ભરીએ,
જમનાનાં જળ, તમે દેજો હાથોહાથ
માધવને દ્વારકાના દરિયે.
લખિતંગ રાધાના ઝાઝા જુહાર:
શ્યામ, અંતરમાં ઓછુ ના લાવશો !
હવે રાધાને મુખ ના બતાવશો..