ઘનશ્યામ ગગનમાં – વેણીભાઈ પુરોહિત
સ્વર: નયન પંચોલી, ગાર્ગી વોરા
ઘનશ્યામ ગગનમાં ટમટમ તારા ટમકી
રે મનની આ વાત અચાનક મલકી.
મનનું મારું માનસરોવર આવ આવ ઓ હંસી,
ઘટગુબંજમાં બજે સુમંજુલ સુખ વ્યાકુળ સ્વર બંસી,
સુમિરન જાગત ઝબકી ઝબકી,
રે આ વાત અચાનક મલકી..
પવન લહર આ પ્રીત બાંવરી, નાચત હલકી હલકી
નિશિગંધાની સોડ તજીને મઘમઘ સોડમ પ્રગટી,
ભરભર મિલન ગીતની વટકી,
રે આ વાત અચાનક મલકી..
કેટલાયે માનવો – દિલીપ ગજ્જર
સંગીત: નારાયણ ખરે
સ્વર: દિલીપ ગજ્જર
કેટલાયે માનવો આવી ગયાં
ખૂબ થોડા જિન્દગી જીવી ગયા.
ગામથી તો શહેરમાં જઈને વસ્યા
શહેરથી પરદેશમાં પહોંચી ગયા
આમ અમને આ ધરા નાની પડી
ચંદ્ર પર ને મંગળે ઊડી ગયાં
માનવીના મન સુધી તો ના ગયા
ઈશને પાડોશમાં ચૂકી ગયાં
ધ્યેય વિનાની ગતિથી દોડતાં
આખરે પાછા ઘરે આવી ગયાં
આવતા ઘરમાં જરા મોડું થયું
ક્યાં મને મૂકી ‘દિલીપ’ચાલી ગયા
——————————————————————-
આ ગઝલ મોકલી આપવા માટે શ્રી દિલીપભાઈનો ખુબ ખુબ આભાર.
આપ તેમનો http://leicestergurjari.wordpress.com/ પર સંપર્ક કરી શકો છો.
દોડે કાં બાંવરી..
સ્વરાંકન: દિલીપ ધોળકિયા
સ્વર: ગાર્ગી વોરા
હો રાજ દોડે કાં બાંવરી
બાંવરી અધીરી અલી હો રાજ
દોડે કાં બાંવરી..
તારી રે હુફમાં હૈયું હિલોળતી
સોનેરી સોડલા તોયે હું ખોળતી
ઉભી રે તો કહું જરા મનડાની વાત
હો રાજ દોડે કાં બાંવરી..
આવા ઉતાવળા પગલા જો પાડશે
અડધી નીંદરે નાથને જગાડશે
લેવા દે ને સેવા કેરી સાહ્યબીનો સાથ
હો રાજ દોડે કાં બાંવરી..
હરિ હળવે હળવે હંકારે – ભૂષણ દુઆ
સ્વર: પ્રફુલ દવે
હરિ હળવે હળવે હંકારે, મારું ગાડું ભરેલ ભારે,
મેં તો લગામ દીધી હાથ હરિને, હરી ચાહે તો પાર ઉતારે.
કાયાની કોઠીમાં કોડા કરતુક ઘાસ ભરેલા છે,
ને કોઈની આંતરડી બાળે એવા અવગુણ ઉર ઉભરેલા છે,
કૈક કંકર, કૈક કુસુમ કાંટા ને પેટનું પાપ પોકારે,
હરિ હળવે હળવે હંકારે..
દેવની ડેલી દૂર નથી કંઈ કરણી કરેલ કહી દે,
ને વધ્યું ઘટ્યું કંઈ પુણ્ય હોય તો પંડને કાજે દઈ દે,
છે સતના જેવી મૂડી, નથી જે આવે હારે હારે,
હરિ હળવે હળવે હંકારે..
કસમ દીધાં છે મને જ્યારથી – મેઘબિંદુ
સ્વર: પુરષોત્તમ ઉપાધ્યાય
કસમ દીધાં છે મને જ્યારથી રહ્યો ત્યારથી ચુપ,
પણ સાચું કહું છું મને ગમે છે તારું સુંદર રૂપ.
બંધ કરું જો આંખો તોયે તું જ મને દેખાતી,
મીઠી મીઠી યાદો ને સુગંધો મને વીંટળાતી,
મળું તને હું તુજમાં ત્યારે થઈ જતો કદરૂપ.
કસમ દીધાં છે મને જ્યારથી રહ્યો ત્યારથી ચુપ.
પનઘટ પરથી સંકેતોની હેલ ભરી તું આવે,
સ્મિત તણા એ જળથી મારા જીવતરને ભીંજવે,
મળ્યું મને ના જોવા કો’દિ કોઈનું એવું રૂપ.
કસમ દીધાં છે મને જ્યારથી રહ્યો ત્યારથી ચુપ.
એક છોકરી છોકરાને કાગળ લખે – સુરેશ દલાલ
સ્વર: નયન પંચોલી
એક છોકરી છોકરાને કાગળ લખે,
અષાઢી વેલેરા વાદળ લખે.
હોય હોય ને બીજું કાગળમાં હોય શું?
તારા વિના ત્યાં ગમતું નથી.
આંખોમાં આવેલું આંસુનું પૂર
કેમે કરીને હવે શમતું નથી.
કાળા ભમ્મર એ કાજળ લખે,
એક છોકરી છોકરાને કાગળ લખે..
કાં’તો લઈ જા મને, નહીતો તું આવ,
આમ જુદા રેહવાની વાત સારી નથી.
તારી સાથે જો રહેવાનું હોય તો
દુનિયા કદીયે નઠારી નથી.
શૈયા હૈયાની વાત પાગલ લખે,
એક છોકરી છોકરાને કાગળ લખે..
ખુદાને પામવાનું – દિગંત પરીખ
સ્વર: પુરષોત્તમ ઉપાધ્યાય, હંસા દવે
ખુદાને પામવાનું નામ શ્રદ્ધા,
દુઆઓ માંગવાનું નામ શ્રદ્ધા.
ધીરજની ગાંસડી માથે મૂકીને,
દુ:ખોને ઢાંકવાનું નામ શ્રદ્ધા.
તમે આવો નહીં ને તે છતાંયે,
તમારા આવવાનું નામ શ્રદ્ધા.
સંબંધો તૂટે એનું નામ શંકા,
સંબંધો સાંધવાનું નામ શ્રદ્ધા.
પાંદડાએ લે મને ઉભી રાખી – વિનોદ જોષી
સ્વરાંકન: દક્ષેશ ધ્રુવ
સ્વર: ઝરણા વ્યાસ
પાંદડાએ લે મને ઉભી રાખી,
પછી અમથી, ને પછી તમથી
ને પછી સાચકલી વાત કહી આખી.
વાતમાં તો ઝાકળની લૂમ,
એને વેળો તો દાંતરડા બુઠ્ઠાં થઈ જાય,
સુરજના હોંકારે જાગેલા કાળમીંઢ
પડછાયા જુઠ્ઠા થઈ જાઉં.
ઝાડવાએ લે મને ઉભી રાખી,
પછી અરડી, ને પછી મરડી
ને પછી તડકેથી છાયાડીમાં નાખી.
કોઈવાર માળામાં ઉતરતું ચાંદરણું
ડાળખીમાં ત્રાંસુ થઈ જાય,
કોઈવાર આંખોમાં આથમેલ શમણાઓ
ગળચટ્ટા આંસુ થઈ જાય.
વાયરાએ લે મને ઉભી રાખી,
પછી ઐંથી, ને પછી તૈથી,
ને પછી પગથી તે માથા લગી ચાખી.
મધરાતે સાંભળ્યો મોર – ઇન્દુલાલ ગાંધી
સ્વર: રાસબિહારી દેસાઈ
આજ મેં તો મધરાતે સાંભળ્યો મોર,
મધરાતે સાંભળ્યો મોર.
વાદળાય નહોતા ને ચાંદોય નહોતો
ઝાકળનો જામ્યો તો દોર,
ઝાકળને માનીને વાદળનો વીંઝણો
છેતરાયો નટવો નઠોર.
મધરાતે સાંભળ્યો મોર..
ઉષાની પાંપણ જ્યાં અધમીચી ઉઘડી
ઝાકળ કારમાણી કોર,
રંગ કેરાં ફૂમતડા ફંગોળી મોરલે
સંકેલી લીધો કલશોર.
આંખ તો મારી આથમી – સુરેશ દલાલ
સ્વરાંકન / સ્વર: આશિત દેસાઈ
આંખ તો મારી આથમી રહી, કાનના કુવા ખાલી,
એક પછી એક ઇન્દ્રિય કહે હમણા હું તો ચાલી ચાલી.
શ્વાસના થાક્યા વણઝારાનો નાથી છૂટે નાતો,
ચીમળાયેલી ચામડીને હવે સ્પર્શ નાકથી વર્તાતો.
સુક્કા હોઠની પાસે રાખો ગંગાજળને ઝાલી,
એક પછી એક ઇન્દ્રિય કહે હમણા હું તો ચાલી ચાલી.
નસનાં ઘોરી રસ્તા તૂટ્યાં, લોહીનો ડૂબે લય,
સ્મરણમાં કાઈ કશું નહીં, વહી ગયેલી વય.
પંખી ઉડ્યું જાય ને પછી કંપે જરી ડાળી,
એક પછી એક ઇન્દ્રિય કહે હમણા હું તો ચાલી ચાલી.








