Click on Album to Listen

સ્વરાંકન: ક્ષેમુ દિવેટિયા
સ્વર: આશિત – આલાપ દેસાઈ

હે જી વ્હાલા સાવ રે અધૂરું મારું આયખું
હે જી બાકી છે રે કોડ અપરંપાર.

ભાઈ એને ગગન ભરીને દીધો વાયરો,
તોય એના ખૂટે છે શ્વાસ વારંવાર.

ભાઈ એ તો સુરજ-ચાંદાને તેજે ઉજળો,
તોય એની ભીતર છે કાળો અંધકાર.

ભાઈ એ તો અનંતનો અંત લાવે નામથી,
હે જી એને નિરંજનને કીધો છે સાકાર.

સ્વરકાર: રસિકલાલ ભોજક
સ્વર: નીરજ પાઠક

આજ ઘન વરસો ઘનશ્યામ,
રડતી વસુંધરા તરસી પુકારે,
ઘન વરસો ઘનશ્યામ.

મનનું ગગન ગોરું ગોરંભી લીધું,
પ્રીત પ્રલાપોનું ગર્જન કીધું,
તડપાવો શાને અજંપે ઓ ઘનશ્યામ,
ઘન વરસો ઘનશ્યામ.

વરસે વાદલડીના ઘોર અંધારે,
છલકે આંખલડીની અમિયલ ધારે,
પળ-પળ અંતર ઝંખે ઓ ઘનશ્યામ,
ઘન વરસો ઘનશ્યામ.

સ્વર: મુકેશ

કોકવાર આવતા ને જાતા
મળો છો એમ
મળતા રહો તો ઘણું સારું,
હોઠ ના ખુલે તો હવે આંખોથી હૈયાની
વાતો કરો તો ઘણું સારું.

પૂનમનો ચાંદ જ્યાં ઉગે આકાશમાં
કે ઉછળે છે સાગરના નીર,
મારુંયે ઉર હવે ઉછાળવા ચાહે
એવું બન્યું છે આજ તો અધીર.
સાગરને તીર તમે આવો ને
ચાંદ શા ખીલી રહો તો ઘણું સારું.

મ્હોરી છે કુંજ કુંજ વાસંતી વાયરે,
કોયલ કરે છે ટહુકારો,
આવો તમે તો મન ટહુકે અનંતમાં
ખીલે ઉઠે આ બાગ મારો.
શાને સતાવો મારી ઉરની સિતારના
તારો છેડો તો ઘણું સારું.

આજે આપણા પ્રિય કવિ પંચમભાઈ શુક્લનો જન્મદિવસ છે. રણકાર અને સૌ વાચકો તરફથી પંચમભાઈને જન્મદિનની ખુબ ખુબ શુભેચ્છાઓ. માણીએ એમની એક ગઝલ એમનાં જ અવાજમાં.

મૂળ ઊંડા જશે તો ઝાડ ઊંચે જશે,
ઊંચે ઊંચે જવામાં આભ ઊંચે જશે.

ટેરવા પર અમસ્તી ચામડી નઈ રહે,
સ્પર્શ સંવેદનાય કયાંય ઊંચે જશે!

પુષ્પની મ્હેક કિંવા સર્પના દંશથી,
રકતનો ચાપ એક-માન ઊંચે જશે.

માત્ર હું નહિ મટું કે માત્ર તું નહિ મટે,
આપણાં યુગ્મનોય ન્યાસ ઊંચે જશે.

ખેર! એ પળ તણીય રાહ પણ ઈષ્ટ છે,
રાહ સંદિગ્ધ છે તો સાહ ઊંચે જશે!
——————————————-
માન: માપ

સાહ: શરાફ, સાધુ પુરુષ, મદદ

સ્વરકાર: રસિકલાલ ભોજક
સ્વર: હીમાલી વ્યાસ

ઝાંઝર અલકમલકથી આવ્યું રે,
મને વ્હાલાએ પગમાં પહેરાવ્યું રે,
મારું ઝમકે ઝમઝમ ઝાંઝરણું.

એને ઘૂઘરે ઘમકે તારલિયા,
એને પડખે ચમકે ચાંદલિયા,
એને મોઢે તે બેઠા મોરલિયા,
મારું ઝમકે ઝમઝમ ઝાંઝરણું.

એ રાજાએ માંગ્યું ઝાંઝરણું,
એ રાણીએ માંગ્યું ઝાંઝરણું,
તોયે વ્હાલે દીધું મને ઝાંઝરણું,
મારું ઝમકે ઝમઝમ ઝાંઝરણું.

ઝાંઝર પહેરી હું પાણીડાં ચાલી,
મારી હરખે છે સરખી સાહેલી,
એને ઝમકારે લોકોની આંખો જલી,
મારું ઝમકે ઝમઝમ ઝાંઝરણું.

સ્વરાંકન / સ્વર: અમર ભટ્ટ

કુંચી આપો બાઈજી,
તમે કિયા પટારે મેલી મારા મૈયરની શરણાઈજી?

કોઈ કંકુ થાપા ભૂંસી દઈ, મને ભીંતેથી ઉતરાવો,
કોઈ મીંઢળની મરજાદા લઈ મને પાંચીકડા પકડાવો,
ખડકી ખોલો બાઈજી,
તમે કિયા કટાણે પોંખી મારા કલરવની કઠણાઈજી,
મારા મૈયરની શરણાઈજી..

તમે ઘરચોળામાં ઘુઘરિયાળી ઘરવખરી સંકેલી,
તમે અણજાણ્યા ઉંબરિયેથી મારી નદીયું પાછી ઠેલી,
મારગ મેલો બાઈજી,
તમે કિયા કુહાડી વેડી મારા દાદાની વડવાઈજી,
મારા મૈયરની શરણાઈજી..

સ્વરાંકન: પુરષોત્તમ ઉપાધ્યાય
સ્વર: મિતાલી સિંહ, રૂપકુમાર રાઠોડ

વખતના વહેણમાં અટકી ગઈ યાદી તણી ગઝલ,
તમારાં નયનમાં બાંધી છતાં, છટકી ગઈ ગઝલ.

માંગી મેં પાંખડી, તેં આપ્યું ગુલાબ,
અણિયાળી આંખડી ને છલકે શરાબ,
માંગી મેં પાંખડી..

માંગ્યો મેં મોરલો, દીધો ઝરમર વરસાદ,
ટમકંતો તારલો જાણે સાજનનો સાદ,
માંગી મેં પાંખડી..

માંગી મેં ચાંદની, તેં ઉઘાડ્યો નકાબ,
ચહેરો તમારો જાણે ફૂલોનો શબાબ,
અણિયાળી આંખડી..

માંગ્યું મેં મન, દીધું આખું ગગન,
અંગડાતું જોબન જાણે સમીરી ચમન,
માંગી મેં પાંખડી..

માંગ્યો મેં ટહુકો, દીધા અંતરના બોલ,
ફાગણી ગુલાલમાં છે જીવતરના કોલ,
માંગી મેં પાંખડી..

સ્વરાંકન: આશિત દેસાઈ
પ્રસ્તાવના: તુષાર શુક્લ
સ્વર: આરતી મુનશી અને વૃંદ

મુખ પર મલકાયું ગોકુળિયું ગામ ને મનમાં મથુરાના મ્હેલ,
ઓ મારા છેલ, આમ બેઉ બાજુ તે પ્રીત નાં જગાડીએ!

જમુનાનાં જળ હવે મૃગજળ-શાં લાગે ને નંદનવન રેતીનું રણ,
પૂનમને ઘેરી અમાસ હવે ડંખતી આ એક એક જીવનના કણ!
આ બાજુ કણકણમાં લીલા દેખાડો ને એ બાજુ મથુરાની સ્હેલ,
ઓ મારા છેલ, આમ બેઉ બાજુ તે પંડ ના પુગાડીએ!

મુરલીના સૂર હવે કાંટા-શા વાગે ને કુંજગલી કાંટાળી વાડ,
લીલુડા લ્હેરિયાના લીરા જો ઊડતા ને ઊડતા લાખેણા લાડ!
લાડ કરી આ બાજુ અમને ડોલાવો ને એ બાજુ મથુરાની ઢેલ,
ઓ મારા છેલ, આમ બેઉ બાજુ તે ઢોલ ના વગાડીએ!

સ્વરાંકન: ક્ષેમુ દિવેટિયા
સ્વર: વિરાજ – બીજલ ઉપાધ્યાય

ઝીણા ઝીણા રે આંકેથી અમને ચાળિયા,
કાયા લોટ થઈ ને ઉડી, માયા તોય હજી ન છૂટી,
ડંખે સૂની મેડી ને સૂનાં જાળિયા..
ઝીણા ઝીણા રે..

સૂની ડેલીને જોઈ પૂછશો ના કોઈ,
કે અવસરિયા કેમ નથી આવતા?
પાંદડું તૂટે તો લોહી નીકળશે ડાળને,
એટલે તોરણ નથી રે બાંધતા..
ઝીણા ઝીણા રે..

એક રે સળીને કોયલ માળો માનીને,
જીવતર જીવી ગઈ હવે થાય શું?
ઈ રે માળામાં કોઈ ઈંડું ન મુકશો,
મુકશો તો હાલરડાં ગાઈશું..
ઝીણા ઝીણા રે..

પઠન: હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ

શબ્દની સાથે ઘસો જો શબ્દને, ભડકો થશે,
આ સૂતેલું લોહી જયારે જાગશે તડકો થશે.

બારસાખે સાત ચોમાસા ઝૂલે તોરણ બની,
પહાડ આ જ્વાળામુખીનો આજ તો ટાઢો થશે.

રાતના અંધારને ચાખ્યા પછી હું તો કહું,
આગને જો આગની સાથે ઘસો છાંયો થશે.

સો સમુદ્રો માંય એવા મહેલને બંધાવવા,
આભ આખુંય અમે ખેડી દીધું, પાયો થશે.

સાત ઘોડા જોડાશો ને તોય પણ ફેરો થશે,
રેતમાં જો સૂર્યને ઝબકોળશો મેલો થશે.

એટલોતો ખુશ છું કે શી રીતે હું વર્ણવું,
છેક દરિયાઓ સુધી આ આંસુનો રેલો જશે.